Wyniki wyszukiwania

Zagórz Klasztor Karmelitów Bosych Klasztor Karmelitów Bosych Ruiny monumentalnego XVIII-wiecznego późnobarokowego kościoła i klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu to unikalna warownia zakonu karmelitów, położona w województwie podkarpackim, na wzgórzu Mariemont (345 m n.p.m.), w zakolu rzeki Osławy. Jest to jeden z nielicznych zachowanych klasztorów warownych w Polsce oraz na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu został ufundowany przez wojewodę wołyńskiego Jana Adama Stadnickiego. Budowa trwała 30 lat – rozpoczęła się 7 sierpnia 1700 roku, a zakończyła w 1730 roku. W skład kompleksu wchodziły kościół Wniebowzięcia NMP, klasztor oraz zabudowania gospodarcze, otoczone pięciometrowymi murami obronnymi. Na północy znajdowała się reprezentacyjna brama wjazdowa, a na wschodzie szpital-przytułek dla szlacheckich weteranów wojennych, zgodnie z wolą fundatora. Kościół wyróżniał się ośmioboczną nawą główną, dwiema kaplicami bocznymi oraz ołtarzem od strony zachodniej. Zbudowany z żółtego piaskowca i cegły, przypominał późniejszy Klasztor karmelitów bosych Stella Maris na Górze Karmel. Pomimo przestarzałej koncepcji fortyfikacyjnej, klasztor odzwierciedlał gospodarcze ożywienie Rzeczypospolitej pod koniec panowania Jana III Sobieskiego. Budowla była darem rodziny Stadnickich dla zakonu karmelitów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu przeżywał swój złoty okres aż do pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej. W czasie konfederacji barskiej stanowił schronienie dla jej żołnierzy. 29 listopada 1772 roku, w trakcie oblężenia przez wojska rosyjskie pod dowództwem generała Iwana Drewicza, klasztor został ostrzelany z armat, co doprowadziło do częściowego spalenia zabudowań. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnim starciem konfederacji barskiej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/492 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +126 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40-tych XVII w. ale niestety żadne nie przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze ozdobione zostały na pocz. lat 80 przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę. Należą do nich: Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na II piętrze oraz Apartament Chiński na I piętrze z zachowaną pierwotną polichromią pod późniejszymi o dwadzieścia lat dekoracjami. Z 2 poł. lat 80 XVIII w. pochodzi kilka wnętrz zaprojektowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Apartament Turecki, Sala Kolumnowa oraz wspólne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżnej Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do obecnych czasów w prawie niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +203 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Pałac w Wilanowie Wnętrza Wnętrza Pałac w Wilanowie – zwany także Wilanowskim Pałacem Królewskim – to jedna z najcenniejszych rezydencji barokowych w Polsce. Zbudowany został w końcu XVII wieku jako letnia rezydencja króla Jana III Sobieskiego. Pałac przetrwał bez większych zniszczeń zabory i wojny, co czyni go wyjątkowym świadectwem dawnej świetności Rzeczypospolitej. Budowę pałacu rozpoczęto w 1677 roku. Projekt architektoniczny opracował Augustyn Wincenty Locci, inspirując się francuskimi i włoskimi wzorcami pałacowymi. Po śmierci Jana III pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli, m.in. należał do rodu Czartoryskich, Lubomirskich i Potockich. W XIX wieku stał się jednym z pierwszych muzeów w Polsce, udostępnionym publiczności przez Stanisława Kostkę Potockiego. Pałac jest doskonałym przykładem połączenia sztuki europejskiego baroku z tradycją polskiego dworu szlacheckiego. Fasada frontowa ma charakter reprezentacyjny, z elementami klasycyzującymi, a skrzydła boczne otaczają dziedziniec w stylu honorowego cour d'honneur. Dekoracje elewacji i wnętrz nawiązują do mitologii, historii Polski oraz glorifikują postać Jana III Sobieskiego jako zwycięskiego wodza i opiekuna sztuk. W pałacu zachowały się oryginalne wnętrza z XVII i XVIII wieku, w tym Galeria Portretowa Sobieskich, sypialnia królowej Marii Kazimiery, Gabinet Chiński i kaplica pałacowa. Ich wystrój łączy style baroku, rokoka i klasycyzmu, a wnętrza wypełniają meble, rzeźby i dzieła sztuki z epoki. Pałac otoczony jest malowniczym parkiem o charakterze barokowym i krajobrazowym, z ogrodami włoskimi, francuskimi i angielskimi. Znajdują się tu pawilony, oranżeria, sztuczne ruiny oraz jezioro Wilanowskie, będące częścią naturalnego założenia wodnego. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, które prezentuje nie tylko historię Jana III Sobieskiego, ale także dzieje kolejnych właścicieli rezydencji oraz rozwój sztuki i kultury polskiej. Regularnie odbywają się tu wystawy czasowe, koncerty, rekonstrukcje historyczne i inne wydarzenia kulturalne. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/646 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +382 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Ostróda Zamek Krzyżacki Zamek Krzyżacki Na początku XIV wieku, na północ od obecnej lokalizacji zamku, znajdowała się pierwsza warownia prokuratorska, usytuowana w widłach rzeki Drwęcy, która wówczas wpadała do Jeziora Drwęckiego dwoma odnogami. Wzmianki o tej budowli pochodzą z ok. 1300 roku. Była to zapewne drewniano-ziemna konstrukcja, która podlegała jurysdykcji komtura z Dzierzgonia. W latach 1349–1370, za czasów komtura ostródzkiego Güntera von Hohensteina, postawiono nową fortyfikację obok starszej warowni. Günter von Hohenstein, znany m.in. z budowy zamków w Olsztynku i Świeciu, zainicjował jej wzniesienie. Po bitwie pod Grunwaldem, 18 lub 19 lipca 1410 roku, zamek został zdobyty przez pruskiego rycerza Mikołaja von Doringena i przekazany wojskom polskim. Jednak już 3 października tego roku Krzyżacy, pod dowództwem Mikołaja z Leśniewa, odzyskali zamek. W czasie wojny trzynastoletniej, w 1454 roku, twierdzę zdobyły wojska Związku Pruskiego, ale we wrześniu tego samego roku Krzyżacy zdołali ją odbić. W trakcie wojny pruskiej, w styczniu 1520 roku, polskie wojska próbowały bezskutecznie zdobyć zamek. W latach 1621-1639 zamek ostródzki stał się miejscem wygnania dla księcia brzeskiego Jana Chrystiana, a po jego śmierci mieszkał tu jego syn, Chrystian. W 1807 roku, w okresie od 21 lutego do 1 kwietnia, na zamku przebywał Napoleon. Następnie, od kwietnia, zamieszkał tam marszałek francuski Louis-Nicolas Davoût. Na przełomie XIX i XX wieku zamek został mocno zniekształcony przez liczne przeróbki. Podczas II wojny światowej budowla została uszkodzona, a w 1945 roku, po zajęciu Ostródy przez Armię Czerwoną, zamek spłonął doszczętnie. Odbudowa zamku rozpoczęła się dopiero w 1974 roku i trwała do 1996 roku. Jednak w trakcie rekonstrukcji nie zrealizowano planu odbudowy krużganka w południowym skrzydle. Obecnie zamek pełni funkcję centrum kultury, znajduje się w nim galeria, biblioteka oraz muzeum. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/625 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +136 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Lublinie Wnętrze donżonu Wnętrze donżonu Donżon. Wzniesiona w XIII wieku cylindryczna wieża była pierwszym murowanym budynkiem na wzgórzu zamkowym w Lublinie. Trzykondygnacyjna budowla o charakterze mieszkalno-obronnym została dostosowana do potrzeb ówczesnego grodu wzmocnionego ziemno-drewnianymi fortyfikacjami. Donżon był wolnostojący, a wejście do niego znajdowało się kilka metrów nad ziemią i prowadziły do niego zewnętrzne, drewniane schody. Komunikację wewnętrzną zapewniała klatka schodowa w grubości muru. Dolne partie wieży wzniesiono z kamienia, górne z cegły. Na najwyższej kondygnacji zachowało się oryginalne biforium – romańskie okno z kolumienką. Zarówno cechy stylistyczne, jak i wyniki badań archeologicznych wskazują, że jest to jedna z najstarszych budowli Lublina. Donżon mógł skutecznie chronić okolicznych mieszkańców przed najeźdźcami i stanowił miejsce ostatecznej ucieczki w razie zdobycia grodu. Jego monumentalna sylweta, widoczna z dużej odległości, informowała o gotowości obronnej miasta. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +71 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Przemyśl Zamek Kazimierzowski Zamek Kazimierzowski Zamek Kazimierzowski w Przemyślu, znajdujący się na Wzgórzu Zamkowym na wysokości 270 m n.p.m., to renesansowa budowla z bogatą historią. Pierwsza murowana konstrukcja powstała po 1340 roku z inicjatywy Kazimierza Wielkiego, zastępując wcześniejszy drewniano-ziemny gród. Już na początku XI wieku Bolesław Chrobry zbudował tutaj murowaną rotundę romańską oraz palatium. Gotycki zamek Kazimierza Wielkiego przetrwał do dziś jedynie w postaci ostrołukowej bramy wjazdowej. W 1498 roku zamek ucierpiał wskutek najazdu Wołochów. Zamek został rozbudowany i wzmocniony w latach 1514–1553 dzięki staraniom Piotra Kmity Sobieńskiego. Dodał on basteje, co zwiększyło jego obronność. Zamek miał plan czworoboku z okrągłymi basztami na narożach oraz czworoboczną wieżę w południowym narożniku. Pod zamkiem znajdował się ufortyfikowany przygródek. W latach 1616–1633, starosta Marcin Krasicki zlecił przebudowę zamku Galeazzo Appianiemu, który podwyższył baszty północną i wschodnią oraz przekształcił północno-wschodnie skrzydło na budynek mieszkalny z krużgankami. W 1678 roku Marcin Kazimierz Kątski umieścił tam zbrojownię, a w drugiej połowie XVII wieku podjęto kolejne działania mające na celu wzmocnienie obronności zamku. W latach 1759–1762 starosta Stanisław Poniatowski zburzył kurtynę południowo-zachodnią oraz południową i zachodnią basztę, budując nowy mur, co zmniejszyło obszar zamku o około 10 metrów. Budynek bramny wzmocniono przyporami. W latach 1865–1867 odnowiono północno-wschodnie skrzydło i północną basztę, a także zburzono drugie piętro bramy zamkowej. Od 1884 roku zamek stał się siedzibą Przemyskiego Towarzystwa Dramatycznego „Fredreum”. Pod koniec XX wieku częściowo odbudowano mur kurtynowy od południowego zachodu i baszty. Na dziedzińcu odkryto zarys romańskiej rotundy i palatium z czasów Bolesława Chrobrego. W 2012 roku rozpoczęto prace nad wyeksponowaniem tych reliktów oraz romańskiej bazyliki trzynawowej, mylnie uważanej za Cerkiew Wołodara. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/482 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +48 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek Kliczków Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek Kliczków to niezwykła rezydencja o wielowiekowej historii, położona malowniczo wśród Borów Dolnośląskich nad rzeką Kwisą. Jego początki sięgają roku 1297, kiedy to został wzniesiony z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego jako ufortyfikowana strażnica graniczna. Miał pełnić funkcję obronną, chroniąc księstwo przed zagrożeniem ze strony Łużyc. Wczesnogotycka budowla, wzniesiona na planie nieregularnym, była pierwotnie przystosowana do realiów militarnych późnego średniowiecza – otoczona fosą, z masywnymi murami i wieżą strażniczą. W 1391 roku zamek przeszedł w ręce śląskiego rodu von Rechenbergów, który władał nim niemal przez trzy stulecia. W tym okresie zamek był stopniowo przekształcany w reprezentacyjną siedzibę rycerską. W XVI wieku, w epoce renesansu, dokonano gruntownej przebudowy. Powstały wówczas charakterystyczne krużganki, dekoracyjne szczyty oraz arkadowe galerie, które wprowadziły do surowej bryły elementy lekkości i wyrafinowania. Zamek utracił swoją pierwotną funkcję militarną na rzecz wygody i estetyki, co odpowiadało nowym trendom architektonicznym tamtego czasu. Kolejna ważna faza rozwoju przypada na XIX wiek, kiedy to rezydencja została zmodernizowana i rozbudowana w stylu neogotyckim i manierycznym, zgodnie z ówczesną modą na stylizację historyczną. W tym okresie wzniesiono wieże, ryzality, wykusze i ostrołukowe portale, które nawiązywały do średniowiecza, choć miały już wyłącznie funkcję dekoracyjną. Zamek zyskał romantyczny charakter – zbliżony do angielskich rezydencji typu "castle style" – a otaczający go park przekształcono w malowniczy ogród krajobrazowy w stylu angielskim. Wnętrza zamku również zostały zmodernizowane: pojawiły się boazerie, sztukaterie, marmurowe kominki i reprezentacyjne klatki schodowe. W 1906 roku w zamku gościł cesarz Wilhelm II, co potwierdzało jego wysoką pozycję na mapie prestiżowych rezydencji arystokratycznych tej części Europy. Po II wojnie światowej zamek, opuszczony i zdewastowany, stopniowo popadał w ruinę. W okresie PRL był wykorzystywany w sposób nieadekwatny do swojej wartości zabytkowej, co przyczyniło się do dalszej degradacji. Dopiero w latach 90. XX wieku rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie i restauratorskie, które przywróciły mu dawny blask. Od 1999 roku Zamek Kliczków pełni funkcję luksusowego hotelu, centrum konferencyjnego i muzeum, stając się jednocześnie ważnym punktem na turystycznej mapie Dolnego Śląska. Dziś Zamek Kliczków stanowi niezwykły przykład wielowarstwowej architektury, która ewoluowała na przestrzeni siedmiu stuleci – od surowej gotyckiej warowni, przez renesansową rezydencję, aż po neogotycki pałac romantyczny. Jego bryła i detale architektoniczne opowiadają historię przemian stylowych i funkcjonalnych, a jednocześnie są świadectwem burzliwych dziejów Śląska i zmieniających się gustów europejskiej arystokracji. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/644 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +178 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Pałac w Wilanowie Na zewnątrz Na zewnątrz Pałac w Wilanowie – zwany także Wilanowskim Pałacem Królewskim – to jedna z najcenniejszych rezydencji barokowych w Polsce. Zbudowany został w końcu XVII wieku jako letnia rezydencja króla Jana III Sobieskiego. Pałac przetrwał bez większych zniszczeń zabory i wojny, co czyni go wyjątkowym świadectwem dawnej świetności Rzeczypospolitej. Budowę pałacu rozpoczęto w 1677 roku. Projekt architektoniczny opracował Augustyn Wincenty Locci, inspirując się francuskimi i włoskimi wzorcami pałacowymi. Po śmierci Jana III pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli, m.in. należał do rodu Czartoryskich, Lubomirskich i Potockich. W XIX wieku stał się jednym z pierwszych muzeów w Polsce, udostępnionym publiczności przez Stanisława Kostkę Potockiego. Pałac jest doskonałym przykładem połączenia sztuki europejskiego baroku z tradycją polskiego dworu szlacheckiego. Fasada frontowa ma charakter reprezentacyjny, z elementami klasycyzującymi, a skrzydła boczne otaczają dziedziniec w stylu honorowego cour d'honneur. Dekoracje elewacji i wnętrz nawiązują do mitologii, historii Polski oraz glorifikują postać Jana III Sobieskiego jako zwycięskiego wodza i opiekuna sztuk. W pałacu zachowały się oryginalne wnętrza z XVII i XVIII wieku, w tym Galeria Portretowa Sobieskich, sypialnia królowej Marii Kazimiery, Gabinet Chiński i kaplica pałacowa. Ich wystrój łączy style baroku, rokoka i klasycyzmu, a wnętrza wypełniają meble, rzeźby i dzieła sztuki z epoki. Pałac otoczony jest malowniczym parkiem o charakterze barokowym i krajobrazowym, z ogrodami włoskimi, francuskimi i angielskimi. Znajdują się tu pawilony, oranżeria, sztuczne ruiny oraz jezioro Wilanowskie, będące częścią naturalnego założenia wodnego. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, które prezentuje nie tylko historię Jana III Sobieskiego, ale także dzieje kolejnych właścicieli rezydencji oraz rozwój sztuki i kultury polskiej. Regularnie odbywają się tu wystawy czasowe, koncerty, rekonstrukcje historyczne i inne wydarzenia kulturalne. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/646 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +137 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Wnętrza Wnętrza Wnętrza zamkowe w Łańcucie należą do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych, które szczęśliwie przetrwały do naszych czasów, zaliczają się Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40. XVII wieku, jednak żadna z nich nie zachowała się w swojej pierwotnej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza powstałe w XVIII wieku. Najstarsze z nich, ozdobione na początku lat 80. XVIII wieku przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę, to Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na drugim piętrze oraz Apartament Chiński na pierwszym piętrze, w którym pierwotna polichromia została zachowana pod późniejszymi, wykonanymi około dwadzieścia lat później dekoracjami. Z drugiej połowy lat 80. XVIII wieku pochodzą wnętrza zaprojektowane przez Szymona Bogumiła Zuga, takie jak Apartament Turecki i Sala Kolumnowa. Wspólnie z Janem Christianem Kamsetzerem Zug stworzył również Sypialnię Księżnej Marszałkowej oraz Salon Bouchera. Z tego samego okresu pochodzą także Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały około 1800 roku na pierwszym piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Należą do nich klasycystyczna Sala Balowa oraz Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX i XX wieku zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do dziś w niemal niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in. Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. Zamkowe wnętrza kryją liczne dzieła sztuki pochodzące zarówno z dawnych zbiorów łańcuckich, jak i z powojennych zakupów oraz depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty stanowią część kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską, która trafiła do Łańcuta w drugiej połowie XVIII wieku. Przedmioty te pełniły zarówno funkcje użytkowe, jak i dekoracyjne. Część najcenniejszych obiektów z tej kolekcji można dziś podziwiać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich systematycznie powiększali zbiory o nowe nabytki. Dziś w Łańcucie można zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin oraz imponujący księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Trogir Katedra św. Wawrzyńca Katedra św. Wawrzyńca Katedra św. Wawrzyńca w Trogirze to jeden z najważniejszych zabytków architektury sakralnej w Chorwacji. Zbudowana na fundamentach wcześniejszego kościoła, powstała głównie w okresie od XII do XV wieku, łącząc w sobie styl romański i gotycki. Słynie przede wszystkim z portalu Radovanova, wyrzeźbionego w 1240 roku, który jest arcydziełem rzeźby średniowiecznej. Portal zdobią sceny biblijne, postaci świętych i symboliczne zwierzęta. Wnętrze katedry charakteryzuje się monumentalnym sklepieniem oraz bogactwem detali artystycznych, takich jak ołtarze, kaplice i rzeźby. Wieża katedry, wznosząca się na wysokość 47 metrów, stanowi znakomity przykład gotycko-renesansowej architektury. Katedra św. Wawrzyńca jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako część starówki Trogiru. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/637 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +52 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Ujazd Zamek Krzyżtopór Zamek Krzyżtopór Krzyżtopór to imponujące ruiny pałacu obronnego z XVII wieku, znajdującego się w miejscowości Ujazd w województwie świętokrzyskim. Zbudowany w latach 1621-1644 przez Krzysztofa Ossolińskiego, ówczesnego wojewodę sandomierskiego, Krzyżtopór był jedną z największych rezydencji pałacowych w Europie przed powstaniem Wersalu. W 2018 roku obiekt ten uzyskał status pomnika historii. Pałac został zbudowany na planie pięcioboku z bastionami na narożach. Był to kompleks w stylu włoskim typu palazzo in fortezza, obejmujący zespół pałacowy z zabudowaniami gospodarczymi, fortyfikacje bastionowe oraz włoskie ogrody. Głównym budulcem był kamień i cegła, a centralnym elementem była wieża bramna oraz bastion zwany Wysokim Rondlem. Trzypiętrowy pałac wzniesiono na planie prostokąta z eliptycznym wewnętrznym dziedzińcem. Krzyżtopór to przykład architektury typu palazzo in fortezza, integrujący funkcje rezydencji i fortyfikacji. Pałac posiadał barokowe elewacje barwione na żółto, z portretami Ossolińskich oraz herbami na bramie wjazdowej. Miejsce to było zarówno symbolem wiary (krzyż) jak i potęgi rodu Ossolińskich (topór). Obecnie Krzyżtopór pozostaje trwałą ruiną, jednak z zachowanymi fragmentami fortyfikacji, fos, umocnień oraz śladami mostów. Jest ceniony jako miejsce turystyczne ze względu na swoją architektoniczną i historyczną wartość. Symbolika nazwy Krzyżtopór, pochodząca od herbu Ossolińskich oraz imienia fundatora, dodaje temu miejscu dodatkowej głębi historycznej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/623 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +171 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry