Zamek w Łańcucie Stajnie i wozownia Stajnie i wozownia Dwa imponujące budynki – neobarokowe Stajnie oraz modernistyczna Wozownia z elementami klasycznymi – choć stanowią oddzielny kompleks hippiczny, są integralną częścią łańcuckiej rezydencji Potockich. Wzniesiono je na przełomie XIX i XX wieku według projektu francuskiego architekta Amanda Bauque, otaczając specjalnie założonym „przystajennym parkiem”. Wyposażenie stajni, szorowni i siodlarni zamówiono w wiedeńskiej firmie R.Ph. Waagner. Stajnie zachowały oryginalną część przeznaczoną dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową i Hol, w których prezentowane są pojazdy konne z Muzealnej Kolekcji Pojazdów. Muzeum w Łańcucie posiada bowiem dwie odrębne kolekcje pojazdów konnych: historyczną, liczącą 55 egzemplarzy i związaną bezpośrednio z rezydencją Potockich, oraz muzealną, gromadzoną po II wojnie światowej, która wciąż się powiększa i obecnie liczy blisko 80 pojazdów. Łańcucka Wozownia to przestronne wnętrze z imponującą, przeszkloną Halą Zaprzęgową, po bokach której znajdują się Żółta i Czarna Wozownia, a na osi – Szorownia. Ściany Hali zdobi kolekcja egzotycznych trofeów myśliwskich, przywiezionych z safari w 1924 roku przez ostatniego właściciela, uzupełniona o kilka trofeów europejskich. W tym wyjątkowym wnętrzu eksponowane są również pojazdy z Muzealnej Kolekcji. W szorowni prezentowane są natomiast uprzęże chomątowe i szorowe – luksusowe wyjazdowe akcesoria, wykonane przez renomowane paryskie firmy Hermes i Duprey oraz wiedeńskich mistrzów Schleuchtera i Nideltza. Najcenniejszymi eksponatami zgromadzonymi w zamkowej Wozowni pozostaje bezcenna kolekcja pojazdów konnych po rodzinie Potockich. Są to luksusowe karety, powozy i bryczki o różnorodnych typach i przeznaczeniu, pochodzące z najbardziej renomowanych wytwórni, takich jak Marius, Lohner, Labourdette czy Rothschild. Pojazdy te, zgodnie z dawnym układem, stoją w dwóch wozowniach – reprezentacyjne oddzielnie od tych, które były używane w majątku. Choć nie poddawano ich remontom, a jedynie konserwacji zachowawczej, nadal pozostają w doskonałym, oryginalnym stanie, mimo że liczą ponad sto lat. To jedyna na świecie magnacka wozownia, w której obok głównej rezydencji zamienionej na muzeum znajduje się kompleks hippiczny z zachowaną, niezwykle bogatą kolekcją pojazdów – dokładnie w tym samym miejscu, w którym były używane przez właścicieli. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +88 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Rzemień - Zamek w Rzemieniu - Pałac Szaszkiewiczów Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Kliczków Zamek Kliczków Zamek Kliczków Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zamek w Wiśniczu Wnętrze kaplicy Wnętrze kaplicy Kaplica zamkowa w Nowym Wiśniczu stanowi ważny element rezydencji magnackiej związanej z rodem Lubomirskich i jest integralną częścią zespołu architektonicznego, jakim jest Zamek w Nowym Wiśniczu. Powstała w pierwszej połowie XVII wieku, w okresie intensywnej rozbudowy zamku prowadzonej przez Stanisława Lubomirskiego, kiedy warownia zyskała swój reprezentacyjny, nowożytny charakter. Kaplica została dobudowana do wschodniego skrzydła zamku i zaprojektowana jako prywatne miejsce kultu właścicieli rezydencji. Jej forma architektoniczna jest wyraźnie barokowa, co odróżnia ją od starszych, renesansowych partii zamku. Z zewnątrz wyróżnia się kopułą zwieńczoną latarnią, która podkreśla sakralną funkcję budowli i jednocześnie wzbogaca sylwetę całego założenia zamkowego. Wnętrze kaplicy ma charakter jednoprzestrzenny i było przeznaczone wyłącznie dla domowników oraz zaproszonych gości. Zachowane elementy wystroju wskazują na pierwotnie bogatą dekorację, odpowiadającą randze fundatorów. Kaplica pełniła nie tylko funkcję liturgiczną, ale również reprezentacyjną, wpisując się w barokową ideę rezydencji jako miejsca łączącego władzę świecką z religijnym prestiżem rodu. Pod kaplicą znajduje się krypta grobowa Lubomirskich, przeznaczona na pochówki członków rodziny. Krypta ta była ważnym elementem programu ideowego całego założenia, podkreślając ciągłość rodu i jego aspiracje. Obecność krypty sprawia, że kaplica pełniła również funkcję mauzoleum rodowego. Dziś kaplica wraz z kryptą jest udostępniona do zwiedzania w ramach trasy muzealnej i stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych oraz symbolicznych fragmentów zamku, ściśle związanych z jego barokową przebudową i historią właścicieli. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +104 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Rzeszów Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich w Rzeszowie, podkarpackie, Polska. Pałac Lubomirskich w Rzeszowie to jedna z najważniejszych i najbardziej reprezentacyjnych rezydencji magnackich na Podkarpaciu. Jego początki sięgają XVII wieku, kiedy ród Lubomirskich — jedna z najpotężniejszych rodzin Rzeczypospolitej — rozpoczął budowę swojej miejskiej siedziby. Pałac wielokrotnie przebudowywano, stopniowo nadając mu formę okazałego założenia barokowo-klasycystycznego, które podkreślało rangę właścicieli oraz ich wpływ na rozwój regionu. Kompleks wyróżnia się symetryczną bryłą, monumentalnymi elewacjami oraz bogatymi detalami architektonicznymi charakterystycznymi dla rezydencji epoki baroku i klasycyzmu. Dawniej pałac otoczony był rozległym parkiem, a całe założenie pełniło zarówno funkcje reprezentacyjne, jak i obronne, stanowiąc istotny element historycznej zabudowy Rzeszowa. W kolejnych stuleciach obiekt zmieniał właścicieli i przeznaczenie — służył jako siedziba administracyjna, rezydencja rodowa, a później także jako budynek użytkowany przez wojsko oraz instytucje publiczne. Dziś, po przeprowadzonych pracach rewitalizacyjnych, pałac jest cennym zabytkiem architektury i ważną częścią dziedzictwa miasta. Odrestaurowane wnętrza i otoczenie sprawiają, że obiekt należy do najbardziej rozpoznawalnych symboli Rzeszowa, chętnie odwiedzanych przez turystów i mieszkańców. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Do góry

Zamek w Łańcucie Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia w Łańcucie to zabytkowy budynek położony na terenie parku otaczającego Zamek w Łańcucie. Wzniesiona w latach 1829–1830 według projektu Ludwika Boguchwalskiego, powstała z inicjatywy Alfreda Potockiego, pierwszego ordynata łańcuckiego. Pierwotnie służyła jako miejsce nauki jazdy konnej. Na przestrzeni lat budynek przeszedł kilka istotnych przekształceń. W latach 1867–1868 oraz w 1903 roku przeprowadzono jego restaurację, podczas której na południowym pseudoryzalicie umieszczono monogramy Elżbiety i Romana Potockich, jednak z błędną datą „1803” zamiast „1903”. Po II wojnie światowej Ujeżdżalnia została znacjonalizowana i zaadaptowana na składnicę zboża, a część jej wnętrza przekształcono w salę widowiskową. W latach 1960–1962 przeprowadzono remont i dostosowano budynek do funkcji hali sportowej, która była użytkowana do 2007 roku. W latach 2018–2020 Ujeżdżalnia przeszła gruntowną renowację i modernizację, obejmującą również budowę piwnic pod całym obiektem. Obecnie stanowi część Centrum Edukacji Tradycji im. Jana Potockiego i mieści nową ekspozycję pojazdów konnych. W odnowionych wnętrzach prezentowanych jest blisko 50 pojazdów, w tym kareta polska z lat 20. XIX wieku, będąca depozytem Muzeum Narodowego w Krakowie. Należała ona niegdyś do hrabiego Piotra Szembeka i przypuszczalnie była używana przez Fryderyka Chopina. W podziemiach Ujeżdżalni można także podziwiać interesującą kolekcję sań. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +74 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Wielka Brytania Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Przemyśl Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich w Przemyślu, woj. podkarpackie to zespół pałacowo-folwarczny położony w dzielnicy Bakończyce. Został wzniesiony w latach 1885–1887 na zlecenie księcia Hieronima Adama Lubomirskiego, a jego projekt przygotował architekt Maksymilian Nitsch. Bakończyce, obecnie południowo-wschodnia dzielnica Przemyśla, dawniej były samodzielną miejscowością. Pierwsze wzmianki pisemne o Bakończycach pochodzą z XIV wieku, kiedy to węgierski starosta, zarządzający tymi ziemiami, założył tam zwierzyniec. Po przyłączeniu tych terenów do Polski stały się one własnością królewską i weszły w skład okręgu przemyskiego. W miarę upływu czasu zwierzyniec przekształcono w folwark rolniczy, a na jego terenie wzniesiono dwór obronny. W XVII wieku miejscowość była wielokrotnie niszczona przez Tatarów, Kozaków, Szwedów oraz Siedmiogrodzian, co zahamowało jej rozwój gospodarczy. Po zakończeniu wojny pałac służył jako siedziba technikum rolniczego. Od 1 czerwca 2001 roku część jego pomieszczeń zajmowała Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa. Z kolei od 13 czerwca 2006 teren pałacowy stał się główną siedzibą Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Stary spichlerz został przekształcony w nowoczesną bibliotekę, a większość budynków w parku przeznaczono na siedziby poszczególnych wydziałów uczelni. Odnowiono także neogotycką bramę wjazdową prowadzącą na teren parku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/541 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +45 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Polska Województwa Województwa Powrót na poprzednią stronę Do góry

Londyn - Pałac Westminsterski Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zamek w Wiśniczu Wnętrza Wnętrza Wnętrza zamku w Nowym Wiśniczu odzwierciedlają reprezentacyjny charakter magnackiej rezydencji z pierwszej połowy XVII wieku, ukształtowanej w okresie największej świetności rodu Lubomirskich. Układ pomieszczeń podporządkowany był zarówno funkcjom mieszkalnym, jak i ceremonialnym, zgodnie z nowożytną ideą rezydencji łączącej wygodę z demonstracją prestiżu i władzy. Najważniejsze pomieszczenia reprezentacyjne znajdowały się w skrzydłach otaczających wewnętrzny dziedziniec. Do najbardziej okazałych należały sale przeznaczone na audiencje, uczty i uroczystości dworskie. Ich skala oraz rozmieszczenie podkreślały hierarchię przestrzeni – od sal dostępnych dla gości po bardziej prywatne apartamenty właścicieli. Wnętrza te pierwotnie zdobione były bogatą dekoracją stiukową, polichromiami oraz detalem architektonicznym charakterystycznym dla wczesnego baroku. Szczególną rolę pełniły pomieszczenia o funkcjach specjalnych, takie jak sala balowa i sala akustyczna, których forma i proporcje podporządkowane były określonym zadaniom użytkowym. Wnętrza te świadczą o wysokim poziomie kultury dworskiej i zamiłowaniu fundatorów do muzyki, ceremoniału oraz życia towarzyskiego. Część mieszkalna zamku obejmowała komnaty prywatne, bardziej kameralne w skali, lecz nadal utrzymane w reprezentacyjnym stylu. Ich układ zapewniał wygodę codziennego funkcjonowania, a jednocześnie pozwalał zachować wyraźny podział pomiędzy sferą publiczną a prywatną. Wnętrza te były ogrzewane piecami i wyposażone zgodnie z ówczesnymi standardami magnackimi. W wyniku zniszczeń wojennych oraz późniejszych przebudów znaczna część pierwotnego wystroju nie zachowała się do naszych czasów. Dzisiejsze wnętrza mają charakter muzealny i częściowo rekonstruowany, jednak nadal pozwalają odczytać dawną funkcję poszczególnych pomieszczeń oraz wyobrazić sobie skalę i rangę rezydencji. Układ sal, grubość murów, sklepienia i detale architektoniczne pozostają czytelnym świadectwem nowożytnej koncepcji zamku jako siedziby o charakterze obronnym, reprezentacyjnym i mieszkalnym jednocześnie. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Do góry

Zamek w Łańcucie Wnętrza Wnętrza Wnętrza zamkowe w Łańcucie należą do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych, które szczęśliwie przetrwały do naszych czasów, zaliczają się Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40. XVII wieku, jednak żadna z nich nie zachowała się w swojej pierwotnej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza powstałe w XVIII wieku. Najstarsze z nich, ozdobione na początku lat 80. XVIII wieku przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę, to Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na drugim piętrze oraz Apartament Chiński na pierwszym piętrze, w którym pierwotna polichromia została zachowana pod późniejszymi, wykonanymi około dwadzieścia lat później dekoracjami. Z drugiej połowy lat 80. XVIII wieku pochodzą wnętrza zaprojektowane przez Szymona Bogumiła Zuga, takie jak Apartament Turecki i Sala Kolumnowa. Wspólnie z Janem Christianem Kamsetzerem Zug stworzył również Sypialnię Księżnej Marszałkowej oraz Salon Bouchera. Z tego samego okresu pochodzą także Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały około 1800 roku na pierwszym piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Należą do nich klasycystyczna Sala Balowa oraz Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX i XX wieku zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do dziś w niemal niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in. Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. Zamkowe wnętrza kryją liczne dzieła sztuki pochodzące zarówno z dawnych zbiorów łańcuckich, jak i z powojennych zakupów oraz depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty stanowią część kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską, która trafiła do Łańcuta w drugiej połowie XVIII wieku. Przedmioty te pełniły zarówno funkcje użytkowe, jak i dekoracyjne. Część najcenniejszych obiektów z tej kolekcji można dziś podziwiać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich systematycznie powiększali zbiory o nowe nabytki. Dziś w Łańcucie można zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin oraz imponujący księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry