Wyniki wyszukiwania

Zamek Kliczków Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek Kliczków to niezwykła rezydencja o wielowiekowej historii, położona malowniczo wśród Borów Dolnośląskich nad rzeką Kwisą. Jego początki sięgają roku 1297, kiedy to został wzniesiony z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego jako ufortyfikowana strażnica graniczna. Miał pełnić funkcję obronną, chroniąc księstwo przed zagrożeniem ze strony Łużyc. Wczesnogotycka budowla, wzniesiona na planie nieregularnym, była pierwotnie przystosowana do realiów militarnych późnego średniowiecza – otoczona fosą, z masywnymi murami i wieżą strażniczą. W 1391 roku zamek przeszedł w ręce śląskiego rodu von Rechenbergów, który władał nim niemal przez trzy stulecia. W tym okresie zamek był stopniowo przekształcany w reprezentacyjną siedzibę rycerską. W XVI wieku, w epoce renesansu, dokonano gruntownej przebudowy. Powstały wówczas charakterystyczne krużganki, dekoracyjne szczyty oraz arkadowe galerie, które wprowadziły do surowej bryły elementy lekkości i wyrafinowania. Zamek utracił swoją pierwotną funkcję militarną na rzecz wygody i estetyki, co odpowiadało nowym trendom architektonicznym tamtego czasu. Kolejna ważna faza rozwoju przypada na XIX wiek, kiedy to rezydencja została zmodernizowana i rozbudowana w stylu neogotyckim i manierycznym, zgodnie z ówczesną modą na stylizację historyczną. W tym okresie wzniesiono wieże, ryzality, wykusze i ostrołukowe portale, które nawiązywały do średniowiecza, choć miały już wyłącznie funkcję dekoracyjną. Zamek zyskał romantyczny charakter – zbliżony do angielskich rezydencji typu "castle style" – a otaczający go park przekształcono w malowniczy ogród krajobrazowy w stylu angielskim. Wnętrza zamku również zostały zmodernizowane: pojawiły się boazerie, sztukaterie, marmurowe kominki i reprezentacyjne klatki schodowe. W 1906 roku w zamku gościł cesarz Wilhelm II, co potwierdzało jego wysoką pozycję na mapie prestiżowych rezydencji arystokratycznych tej części Europy. Po II wojnie światowej zamek, opuszczony i zdewastowany, stopniowo popadał w ruinę. W okresie PRL był wykorzystywany w sposób nieadekwatny do swojej wartości zabytkowej, co przyczyniło się do dalszej degradacji. Dopiero w latach 90. XX wieku rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie i restauratorskie, które przywróciły mu dawny blask. Od 1999 roku Zamek Kliczków pełni funkcję luksusowego hotelu, centrum konferencyjnego i muzeum, stając się jednocześnie ważnym punktem na turystycznej mapie Dolnego Śląska. Dziś Zamek Kliczków stanowi niezwykły przykład wielowarstwowej architektury, która ewoluowała na przestrzeni siedmiu stuleci – od surowej gotyckiej warowni, przez renesansową rezydencję, aż po neogotycki pałac romantyczny. Jego bryła i detale architektoniczne opowiadają historię przemian stylowych i funkcjonalnych, a jednocześnie są świadectwem burzliwych dziejów Śląska i zmieniających się gustów europejskiej arystokracji. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/644 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +178 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40-tych XVII w. ale niestety żadne nie przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze ozdobione zostały na pocz. lat 80 przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę. Należą do nich: Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na II piętrze oraz Apartament Chiński na I piętrze z zachowaną pierwotną polichromią pod późniejszymi o dwadzieścia lat dekoracjami. Z 2 poł. lat 80 XVIII w. pochodzi kilka wnętrz zaprojektowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Apartament Turecki, Sala Kolumnowa oraz wspólne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżnej Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do obecnych czasów w prawie niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +203 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Lublinie Na zewnątrz Na zewnątrz Początki zamku sięgają XII wieku, kiedy na wzgórzu wzniesiono drewniano-ziemne grodzisko. W XIII wieku powstała murowana wieża obronno-rezydencjonalna (donżon), stanowiąca najstarszy zachowany element założenia. W XIV wieku, za panowania Kazimierza Wielkiego, wzniesiono dodatkowe mury i gotycki kościół Trójcy Świętej, który pełnił funkcję kaplicy królewskiej. Z fundacji Władysława Jagiełły wnętrza kaplicy ozdobiono bizantyńsko-ruskimi freskami (1418), tworząc unikatowy zabytek sztuki o randze międzynarodowej. Zamek był rezydencją królewską Jagiellonów, a w 1569 roku odbył się tu sejm, na którym podpisano akt Unii Lubelskiej – jednego z najważniejszych wydarzeń w dziejach Polski i Litwy. W kolejnych wiekach zamek popadał w ruinę, ocalały jedynie kaplica i donżon. W latach 1824–1826 na polecenie władz carskich wzniesiono nowy gmach w stylu neogotyku angielskiego, przeznaczony na więzienie. Funkcję tę zamek pełnił aż do 1954 roku. Szczególnie tragiczną rolę odegrał w czasie II wojny światowej, kiedy Niemcy więzili tu i mordowali tysiące osób, głównie członków ruchu oporu. Po wojnie w zamku więziono przeciwników reżimu komunistycznego. Od 1957 roku Zamek Lubelski jest siedzibą Muzeum Lubelskiego, a obecnie Muzeum Narodowego w Lublinie. To miejsce, w którym historia łączy się ze sztuką, a dramatyczne dzieje Polski spotykają się z dziedzictwem kulturowym najwyższej rangi. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Do góry

Zamek w Łańcucie Wnętrza Wnętrza Wnętrza zamkowe w Łańcucie należą do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych, które szczęśliwie przetrwały do naszych czasów, zaliczają się Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40. XVII wieku, jednak żadna z nich nie zachowała się w swojej pierwotnej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza powstałe w XVIII wieku. Najstarsze z nich, ozdobione na początku lat 80. XVIII wieku przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę, to Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na drugim piętrze oraz Apartament Chiński na pierwszym piętrze, w którym pierwotna polichromia została zachowana pod późniejszymi, wykonanymi około dwadzieścia lat później dekoracjami. Z drugiej połowy lat 80. XVIII wieku pochodzą wnętrza zaprojektowane przez Szymona Bogumiła Zuga, takie jak Apartament Turecki i Sala Kolumnowa. Wspólnie z Janem Christianem Kamsetzerem Zug stworzył również Sypialnię Księżnej Marszałkowej oraz Salon Bouchera. Z tego samego okresu pochodzą także Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały około 1800 roku na pierwszym piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Należą do nich klasycystyczna Sala Balowa oraz Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX i XX wieku zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do dziś w niemal niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in. Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. Zamkowe wnętrza kryją liczne dzieła sztuki pochodzące zarówno z dawnych zbiorów łańcuckich, jak i z powojennych zakupów oraz depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty stanowią część kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską, która trafiła do Łańcuta w drugiej połowie XVIII wieku. Przedmioty te pełniły zarówno funkcje użytkowe, jak i dekoracyjne. Część najcenniejszych obiektów z tej kolekcji można dziś podziwiać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich systematycznie powiększali zbiory o nowe nabytki. Dziś w Łańcucie można zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin oraz imponujący księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +429 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Trogir Katedra św. Wawrzyńca Katedra św. Wawrzyńca Katedra św. Wawrzyńca w Trogirze to jeden z najważniejszych zabytków architektury sakralnej w Chorwacji. Zbudowana na fundamentach wcześniejszego kościoła, powstała głównie w okresie od XII do XV wieku, łącząc w sobie styl romański i gotycki. Słynie przede wszystkim z portalu Radovanova, wyrzeźbionego w 1240 roku, który jest arcydziełem rzeźby średniowiecznej. Portal zdobią sceny biblijne, postaci świętych i symboliczne zwierzęta. Wnętrze katedry charakteryzuje się monumentalnym sklepieniem oraz bogactwem detali artystycznych, takich jak ołtarze, kaplice i rzeźby. Wieża katedry, wznosząca się na wysokość 47 metrów, stanowi znakomity przykład gotycko-renesansowej architektury. Katedra św. Wawrzyńca jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako część starówki Trogiru. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/637 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +52 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Warmińsko-mazurskie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Krasiczyn Zamek w Krasiczynie Zamek w Krasiczynie Zamek w Krasiczynie to zabytkowy zamek, który jest doskonałym przykładem stylu renesansowo-manierystycznego. Budowa zamku rozpoczęła się na przełomie XVI i XVII wieku z inicjatywy kasztelana przemyskiego Stanisława Siecińskiego. Ciekawym elementem architektonicznym zamku są jego cztery odmienne wieże narożne, każda z nich posiada unikalną nazwę i symbolikę: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka. Zamek jest także otoczony malowniczym parkiem, który stanowi jego integralną część i dopełnia jego uroku. Zamek w Krasiczynie ma bogatą historię sięgającą trzeciej ćwierci XVI wieku. Jakub z Siecina herbu Rogala, który był protoplastą rodu Krasickich, wzniósł wówczas drewniano-murowane fortalicjum na rzucie czworoboku. W skład tego fortalicjum wchodziła murowana brama (nadal znajdująca się w skrzydle północnym zamku), drewniany dwór oraz wały ziemne i fosy. Około 1580-1590 roku kasztelan przemyski Stanisław Sieciński, który po założeniu miasta przyjął nazwisko Krasicki, zainicjował budowę murowanego zamku na planie czworoboku, z czterema narożnymi basztami-bastejami. Zamek otoczony był stawami, co dodatkowo podnosiło jego walory obronne. Wzdłuż muru po wschodniej stronie zbudowano skrzydło mieszkalne, a od północy i zachodu pałac otaczały rozlewiska, co zwiększało jego obronność. Stanisław Krasicki był również założycielem pobliskiego miasteczka, które powstawało w latach 1615-1620. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/479 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +140 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Lubelskie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zamek Kliczków Wnętrza Wnętrza Zamek Kliczków to niezwykła rezydencja o wielowiekowej historii, położona malowniczo wśród Borów Dolnośląskich nad rzeką Kwisą. Jego początki sięgają roku 1297, kiedy to został wzniesiony z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego jako ufortyfikowana strażnica graniczna. Miał pełnić funkcję obronną, chroniąc księstwo przed zagrożeniem ze strony Łużyc. Wczesnogotycka budowla, wzniesiona na planie nieregularnym, była pierwotnie przystosowana do realiów militarnych późnego średniowiecza – otoczona fosą, z masywnymi murami i wieżą strażniczą. W 1391 roku zamek przeszedł w ręce śląskiego rodu von Rechenbergów, który władał nim niemal przez trzy stulecia. W tym okresie zamek był stopniowo przekształcany w reprezentacyjną siedzibę rycerską. W XVI wieku, w epoce renesansu, dokonano gruntownej przebudowy. Powstały wówczas charakterystyczne krużganki, dekoracyjne szczyty oraz arkadowe galerie, które wprowadziły do surowej bryły elementy lekkości i wyrafinowania. Zamek utracił swoją pierwotną funkcję militarną na rzecz wygody i estetyki, co odpowiadało nowym trendom architektonicznym tamtego czasu. Kolejna ważna faza rozwoju przypada na XIX wiek, kiedy to rezydencja została zmodernizowana i rozbudowana w stylu neogotyckim i manierycznym, zgodnie z ówczesną modą na stylizację historyczną. W tym okresie wzniesiono wieże, ryzality, wykusze i ostrołukowe portale, które nawiązywały do średniowiecza, choć miały już wyłącznie funkcję dekoracyjną. Zamek zyskał romantyczny charakter – zbliżony do angielskich rezydencji typu "castle style" – a otaczający go park przekształcono w malowniczy ogród krajobrazowy w stylu angielskim. Wnętrza zamku również zostały zmodernizowane: pojawiły się boazerie, sztukaterie, marmurowe kominki i reprezentacyjne klatki schodowe. W 1906 roku w zamku gościł cesarz Wilhelm II, co potwierdzało jego wysoką pozycję na mapie prestiżowych rezydencji arystokratycznych tej części Europy. Po II wojnie światowej zamek, opuszczony i zdewastowany, stopniowo popadał w ruinę. W okresie PRL był wykorzystywany w sposób nieadekwatny do swojej wartości zabytkowej, co przyczyniło się do dalszej degradacji. Dopiero w latach 90. XX wieku rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie i restauratorskie, które przywróciły mu dawny blask. Od 1999 roku Zamek Kliczków pełni funkcję luksusowego hotelu, centrum konferencyjnego i muzeum, stając się jednocześnie ważnym punktem na turystycznej mapie Dolnego Śląska. Dziś Zamek Kliczków stanowi niezwykły przykład wielowarstwowej architektury, która ewoluowała na przestrzeni siedmiu stuleci – od surowej gotyckiej warowni, przez renesansową rezydencję, aż po neogotycki pałac romantyczny. Jego bryła i detale architektoniczne opowiadają historię przemian stylowych i funkcjonalnych, a jednocześnie są świadectwem burzliwych dziejów Śląska i zmieniających się gustów europejskiej arystokracji. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/644 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +160 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Chorwacja Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Lublin Zamek w Lublinie Zamek w Lublinie Powrót na poprzednią stronę Do góry

Łańcut Zamek w Łańcucie Zamek w Łańcucie Powrót na poprzednią stronę Do góry