Wyniki wyszukiwania

Nowy Wiśnicz Zamek w Wiśniczu Zamek w Wiśniczu Powrót na poprzednią stronę Do góry

Warszawa Pałac w Wilanowie Pałac w Wilanowie Powrót na poprzednią stronę Do góry

Pałac w Wilanowie Wnętrza Wnętrza Pałac w Wilanowie – zwany także Wilanowskim Pałacem Królewskim – to jedna z najcenniejszych rezydencji barokowych w Polsce. Zbudowany został w końcu XVII wieku jako letnia rezydencja króla Jana III Sobieskiego. Pałac przetrwał bez większych zniszczeń zabory i wojny, co czyni go wyjątkowym świadectwem dawnej świetności Rzeczypospolitej. Budowę pałacu rozpoczęto w 1677 roku. Projekt architektoniczny opracował Augustyn Wincenty Locci, inspirując się francuskimi i włoskimi wzorcami pałacowymi. Po śmierci Jana III pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli, m.in. należał do rodu Czartoryskich, Lubomirskich i Potockich. W XIX wieku stał się jednym z pierwszych muzeów w Polsce, udostępnionym publiczności przez Stanisława Kostkę Potockiego. Pałac jest doskonałym przykładem połączenia sztuki europejskiego baroku z tradycją polskiego dworu szlacheckiego. Fasada frontowa ma charakter reprezentacyjny, z elementami klasycyzującymi, a skrzydła boczne otaczają dziedziniec w stylu honorowego cour d'honneur. Dekoracje elewacji i wnętrz nawiązują do mitologii, historii Polski oraz glorifikują postać Jana III Sobieskiego jako zwycięskiego wodza i opiekuna sztuk. W pałacu zachowały się oryginalne wnętrza z XVII i XVIII wieku, w tym Galeria Portretowa Sobieskich, sypialnia królowej Marii Kazimiery, Gabinet Chiński i kaplica pałacowa. Ich wystrój łączy style baroku, rokoka i klasycyzmu, a wnętrza wypełniają meble, rzeźby i dzieła sztuki z epoki. Pałac otoczony jest malowniczym parkiem o charakterze barokowym i krajobrazowym, z ogrodami włoskimi, francuskimi i angielskimi. Znajdują się tu pawilony, oranżeria, sztuczne ruiny oraz jezioro Wilanowskie, będące częścią naturalnego założenia wodnego. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, które prezentuje nie tylko historię Jana III Sobieskiego, ale także dzieje kolejnych właścicieli rezydencji oraz rozwój sztuki i kultury polskiej. Regularnie odbywają się tu wystawy czasowe, koncerty, rekonstrukcje historyczne i inne wydarzenia kulturalne. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/646 Pobieranie zdjęć Do góry

Pałac w Wilanowie Wnętrza Wnętrza Pałac w Wilanowie – zwany także Wilanowskim Pałacem Królewskim – to jedna z najcenniejszych rezydencji barokowych w Polsce. Zbudowany został w końcu XVII wieku jako letnia rezydencja króla Jana III Sobieskiego. Pałac przetrwał bez większych zniszczeń zabory i wojny, co czyni go wyjątkowym świadectwem dawnej świetności Rzeczypospolitej. Budowę pałacu rozpoczęto w 1677 roku. Projekt architektoniczny opracował Augustyn Wincenty Locci, inspirując się francuskimi i włoskimi wzorcami pałacowymi. Po śmierci Jana III pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli, m.in. należał do rodu Czartoryskich, Lubomirskich i Potockich. W XIX wieku stał się jednym z pierwszych muzeów w Polsce, udostępnionym publiczności przez Stanisława Kostkę Potockiego. Pałac jest doskonałym przykładem połączenia sztuki europejskiego baroku z tradycją polskiego dworu szlacheckiego. Fasada frontowa ma charakter reprezentacyjny, z elementami klasycyzującymi, a skrzydła boczne otaczają dziedziniec w stylu honorowego cour d'honneur. Dekoracje elewacji i wnętrz nawiązują do mitologii, historii Polski oraz glorifikują postać Jana III Sobieskiego jako zwycięskiego wodza i opiekuna sztuk. W pałacu zachowały się oryginalne wnętrza z XVII i XVIII wieku, w tym Galeria Portretowa Sobieskich, sypialnia królowej Marii Kazimiery, Gabinet Chiński i kaplica pałacowa. Ich wystrój łączy style baroku, rokoka i klasycyzmu, a wnętrza wypełniają meble, rzeźby i dzieła sztuki z epoki. Pałac otoczony jest malowniczym parkiem o charakterze barokowym i krajobrazowym, z ogrodami włoskimi, francuskimi i angielskimi. Znajdują się tu pawilony, oranżeria, sztuczne ruiny oraz jezioro Wilanowskie, będące częścią naturalnego założenia wodnego. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, które prezentuje nie tylko historię Jana III Sobieskiego, ale także dzieje kolejnych właścicieli rezydencji oraz rozwój sztuki i kultury polskiej. Regularnie odbywają się tu wystawy czasowe, koncerty, rekonstrukcje historyczne i inne wydarzenia kulturalne. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/646 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +382 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Świętokrzyskie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Odrzykoń Zamek Kamieniec Zamek Kamieniec Zamek Kamieniec to ruiny gotyckiej budowli z XIV wieku, rozbudowanej w stylu renesansowym w XVI wieku, znajdujące się na pograniczu Korczyny i Odrzykonia w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim w Polsce. Gotycka budowla wzniesiona na skale na wysokości 452 m n.p.m. charakteryzowała się nieregularną formą, wynikającą z ukształtowania terenu. W czasach Kazimierza Wielkiego zamek pełnił funkcję typowej granicznej twierdzy obronnej. Obecnie część z zachowanym ostrołukowym portalem i wschodnią ścianą z wnęką znana jest jako „wysoki” lub „odrzykoński” zamek. Jego głównym zadaniem była obrona traktu handlowego z Polski na Węgry przez Przełęcz Dukielską. Rozbudowa zamku w kierunku wschodnim, przeprowadzona w 1448 roku, zaowocowała powstaniem „niższego” lub „korczyńskiego” zamku. W tym samym okresie ukończono budowę prostokątnej baszty i fosy otaczającej cały zamek. Wieża zamkowa mieściła zbrojownię i więzienie. Nowo powstały dziedziniec, zwany przedzamczem korczyńskim, był oddzielony murem granicznym od zamku wysokiego z powodu podziału majątku. Kaplica i studnia były wspólne dla obu części zamku. W trakcie rozbudowy zamek został wzbogacony o renesansowe zabudowania. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/622 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +70 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Przemyśl Zamek Kazimierzowski Zamek Kazimierzowski Zamek Kazimierzowski w Przemyślu, znajdujący się na Wzgórzu Zamkowym na wysokości 270 m n.p.m., to renesansowa budowla z bogatą historią. Pierwsza murowana konstrukcja powstała po 1340 roku z inicjatywy Kazimierza Wielkiego, zastępując wcześniejszy drewniano-ziemny gród. Już na początku XI wieku Bolesław Chrobry zbudował tutaj murowaną rotundę romańską oraz palatium. Gotycki zamek Kazimierza Wielkiego przetrwał do dziś jedynie w postaci ostrołukowej bramy wjazdowej. W 1498 roku zamek ucierpiał wskutek najazdu Wołochów. Zamek został rozbudowany i wzmocniony w latach 1514–1553 dzięki staraniom Piotra Kmity Sobieńskiego. Dodał on basteje, co zwiększyło jego obronność. Zamek miał plan czworoboku z okrągłymi basztami na narożach oraz czworoboczną wieżę w południowym narożniku. Pod zamkiem znajdował się ufortyfikowany przygródek. W latach 1616–1633, starosta Marcin Krasicki zlecił przebudowę zamku Galeazzo Appianiemu, który podwyższył baszty północną i wschodnią oraz przekształcił północno-wschodnie skrzydło na budynek mieszkalny z krużgankami. W 1678 roku Marcin Kazimierz Kątski umieścił tam zbrojownię, a w drugiej połowie XVII wieku podjęto kolejne działania mające na celu wzmocnienie obronności zamku. W latach 1759–1762 starosta Stanisław Poniatowski zburzył kurtynę południowo-zachodnią oraz południową i zachodnią basztę, budując nowy mur, co zmniejszyło obszar zamku o około 10 metrów. Budynek bramny wzmocniono przyporami. W latach 1865–1867 odnowiono północno-wschodnie skrzydło i północną basztę, a także zburzono drugie piętro bramy zamkowej. Od 1884 roku zamek stał się siedzibą Przemyskiego Towarzystwa Dramatycznego „Fredreum”. Pod koniec XX wieku częściowo odbudowano mur kurtynowy od południowego zachodu i baszty. Na dziedzińcu odkryto zarys romańskiej rotundy i palatium z czasów Bolesława Chrobrego. W 2012 roku rozpoczęto prace nad wyeksponowaniem tych reliktów oraz romańskiej bazyliki trzynawowej, mylnie uważanej za Cerkiew Wołodara. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/482 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +48 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Małopolskie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zamek w Wiśniczu Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Wiśniczu, małopolskie, Polska. Zamek w Wiśniczu jest jednym z najważniejszych i najbardziej monumentalnych przykładów nowożytnej architektury rezydencjonalno-obronnej w Polsce. Jego bryła, widoczna z daleka ponad doliną, została zaprojektowana tak, aby jednocześnie demonstrować potęgę właściciela i zapewniać realną ochronę w czasach częstych konfliktów zbrojnych. Najstarsza warownia powstała tu w XIV wieku, jednak kluczowym momentem w historii zamku była jego gruntowna przebudowa w pierwszej połowie XVII wieku, przeprowadzona przez Stanisława Lubomirskiego. Wówczas średniowieczny zamek został przekształcony w nowoczesną rezydencję typu palazzo in fortezza, inspirowaną włoskimi wzorcami. Powstało regularne, czteroskrzydłowe założenie z wewnętrznym dziedzińcem, narożnymi wieżami oraz rozbudowanym systemem bastionowych fortyfikacji, dostosowanych do użycia broni palnej. Architektura zamku łączy surowość form obronnych z reprezentacyjnym charakterem siedziby magnackiej. Jasne, tynkowane elewacje, rytmiczny układ okien, masywne mury i bastiony kontrastują z wyrafinowanymi detalami – portalami, kartuszami, kopułami i hełmami wież. Całość sprawia wrażenie zwartej, zdyscyplinowanej kompozycji, w której estetyka podporządkowana jest czytelnej hierarchii i funkcji. Zamek w Wiśniczu pełnił nie tylko rolę rezydencji, lecz także ważnego ośrodka administracyjnego i symbolu władzy rodu Lubomirskich. Jego strategiczne położenie pozwalało kontrolować okolicę, a jednocześnie podkreślało prestiż właścicieli. W kolejnych stuleciach budowla zmieniała funkcje i właścicieli, doświadczając zarówno okresów świetności, jak i zniszczeń. Dziś zamek pozostaje jednym z najcenniejszych zabytków architektury nowożytnej w Polsce. Jego monumentalna forma, czytelny układ przestrzenny i zachowane elementy fortyfikacji czynią go wyjątkowym świadectwem epoki, w której rezydencja magnacka była jednocześnie twierdzą, manifestacją statusu społecznego i narzędziem realnej władzy. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +330 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia w Łańcucie to zabytkowy budynek położony na terenie parku otaczającego Zamek w Łańcucie. Wzniesiona w latach 1829–1830 według projektu Ludwika Boguchwalskiego, powstała z inicjatywy Alfreda Potockiego, pierwszego ordynata łańcuckiego. Pierwotnie służyła jako miejsce nauki jazdy konnej. Na przestrzeni lat budynek przeszedł kilka istotnych przekształceń. W latach 1867–1868 oraz w 1903 roku przeprowadzono jego restaurację, podczas której na południowym pseudoryzalicie umieszczono monogramy Elżbiety i Romana Potockich, jednak z błędną datą „1803” zamiast „1903”. Po II wojnie światowej Ujeżdżalnia została znacjonalizowana i zaadaptowana na składnicę zboża, a część jej wnętrza przekształcono w salę widowiskową. W latach 1960–1962 przeprowadzono remont i dostosowano budynek do funkcji hali sportowej, która była użytkowana do 2007 roku. W latach 2018–2020 Ujeżdżalnia przeszła gruntowną renowację i modernizację, obejmującą również budowę piwnic pod całym obiektem. Obecnie stanowi część Centrum Edukacji Tradycji im. Jana Potockiego i mieści nową ekspozycję pojazdów konnych. W odnowionych wnętrzach prezentowanych jest blisko 50 pojazdów, w tym kareta polska z lat 20. XIX wieku, będąca depozytem Muzeum Narodowego w Krakowie. Należała ona niegdyś do hrabiego Piotra Szembeka i przypuszczalnie była używana przez Fryderyka Chopina. W podziemiach Ujeżdżalni można także podziwiać interesującą kolekcję sań. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +74 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Wielka Brytania Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Przemyśl Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich w Przemyślu, woj. podkarpackie to zespół pałacowo-folwarczny położony w dzielnicy Bakończyce. Został wzniesiony w latach 1885–1887 na zlecenie księcia Hieronima Adama Lubomirskiego, a jego projekt przygotował architekt Maksymilian Nitsch. Bakończyce, obecnie południowo-wschodnia dzielnica Przemyśla, dawniej były samodzielną miejscowością. Pierwsze wzmianki pisemne o Bakończycach pochodzą z XIV wieku, kiedy to węgierski starosta, zarządzający tymi ziemiami, założył tam zwierzyniec. Po przyłączeniu tych terenów do Polski stały się one własnością królewską i weszły w skład okręgu przemyskiego. W miarę upływu czasu zwierzyniec przekształcono w folwark rolniczy, a na jego terenie wzniesiono dwór obronny. W XVII wieku miejscowość była wielokrotnie niszczona przez Tatarów, Kozaków, Szwedów oraz Siedmiogrodzian, co zahamowało jej rozwój gospodarczy. Po zakończeniu wojny pałac służył jako siedziba technikum rolniczego. Od 1 czerwca 2001 roku część jego pomieszczeń zajmowała Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa. Z kolei od 13 czerwca 2006 teren pałacowy stał się główną siedzibą Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Stary spichlerz został przekształcony w nowoczesną bibliotekę, a większość budynków w parku przeznaczono na siedziby poszczególnych wydziałów uczelni. Odnowiono także neogotycką bramę wjazdową prowadzącą na teren parku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/541 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +45 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry