Wyniki wyszukiwania

Mazowieckie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zdjęcia i opisy zamków, pałaców, dworów i obiektów sakralnych. Zamki Państwa Państwa Do góry

Żuklin Pałac Kellermanów Pałac Kellermanów Pałac Kellermanów w Żuklinie, podkarpackie, Polska. Pałac Kellermanów w Żuklinie to historyczna rezydencja z XIX wieku, położona w malowniczej wsi Żuklin w województwie podkarpackim (gmina Kańczuga, powiat przeworski). Obiekt ten stanowi jeden z cenniejszych przykładów pałacowej architektury ziemiańskiej w regionie i jest ważnym elementem lokalnego dziedzictwa kulturowego. Pałac został wzniesiony jako siedziba zamożnej rodziny ziemiańskiej Kellermanów, którzy odgrywali istotną rolę w życiu społecznym i gospodarczym okolicy. Budowla reprezentuje styl klasycystyczny / neoklasycystyczny, charakterystyczny dla rezydencji XIX-wiecznych: cechuje się harmonijnymi proporcjami bryły, symetrycznym układem elewacji i subtelnymi detalami architektonicznymi, które nadają mu elegancji i ponadczasowego wyrazu. Pałac otoczony jest zazwyczaj zielonym, parkowym krajobrazem, który podkreśla jego reprezentacyjny charakter oraz integruje go z naturalnym otoczeniem. Park mógł obejmować alejki spacerowe, stawy i starodrzew, tworząc spójną kompozycję rezydencjonalno-krajobrazową. W swojej historii pałac pełnił funkcje typowe dla rezydencji ziemiańskich — był miejscem zamieszkania rodziny, centrum życia towarzyskiego oraz gospodarczego. Z biegiem lat oraz zmian ustrojowych wiele podobnych rezydencji zostało przejętych na inne potrzeby (np. szkoły, instytucje publiczne), jednak Pałac Kellermanów w Żuklinie zachował cechy swojej pierwotnej formy i, mimo upływu czasu, wciąż emanuje atmosferą dawnych epok. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +74 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Rzeszów Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich w Rzeszowie, podkarpackie, Polska. Pałac Lubomirskich w Rzeszowie to jedna z najważniejszych i najbardziej reprezentacyjnych rezydencji magnackich na Podkarpaciu. Jego początki sięgają XVII wieku, kiedy ród Lubomirskich — jedna z najpotężniejszych rodzin Rzeczypospolitej — rozpoczął budowę swojej miejskiej siedziby. Pałac wielokrotnie przebudowywano, stopniowo nadając mu formę okazałego założenia barokowo-klasycystycznego, które podkreślało rangę właścicieli oraz ich wpływ na rozwój regionu. Kompleks wyróżnia się symetryczną bryłą, monumentalnymi elewacjami oraz bogatymi detalami architektonicznymi charakterystycznymi dla rezydencji epoki baroku i klasycyzmu. Dawniej pałac otoczony był rozległym parkiem, a całe założenie pełniło zarówno funkcje reprezentacyjne, jak i obronne, stanowiąc istotny element historycznej zabudowy Rzeszowa. W kolejnych stuleciach obiekt zmieniał właścicieli i przeznaczenie — służył jako siedziba administracyjna, rezydencja rodowa, a później także jako budynek użytkowany przez wojsko oraz instytucje publiczne. Dziś, po przeprowadzonych pracach rewitalizacyjnych, pałac jest cennym zabytkiem architektury i ważną częścią dziedzictwa miasta. Odrestaurowane wnętrza i otoczenie sprawiają, że obiekt należy do najbardziej rozpoznawalnych symboli Rzeszowa, chętnie odwiedzanych przez turystów i mieszkańców. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +188 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zdjęcia i opisy zamków, pałaców, dworów i obiektów sakralnych. Wydruk i oprawa autorskich zdjęć. CastlesPalaces. CastlesPalaces Architektura dawnych dni Zamki, pałace, dwory, obiekty sakralne. Wydruk i oprawa autorskich zdjęć. 37-700 Przemyśl woj. podkarpackie e-mail: info@castlespalaces.com

Senj Twierdza Nehaj Twierdza Nehaj Twierdza Nehaj jest jedną z najbardziej charakterystycznych budowli obronnych w Chorwacji, zbudowana na wzgórzu w mieście Senj w 1558 roku. Za budulec posłużyły kamienie z częściowo zniszczonej zabudowy miasta. Ma kształt czworoboku (długość boku 23 m, wysokość twierdzy to 18 m), wewnętrzny dziedziniec i niewielkie wieżyczki wzmacniające na narożnikach. Mury zwężają się ku górze, gdzie ich grubość na dole wynosi 3,30 m, a na górze zmniejsza się do 2–2,5 m. W murach rozmieszczono ponad 100 małych strzelnic oraz 11 dużych otworów na armaty. Druga siedziba uskoków w Chorwacji. Pierwsza to Twierdza Klis koło Splitu. Do wnętrza twierdzy prowadziły schody, wąski drewniany most i niewielkie drzwi. Na parterze znajdowała się studnia, kuchnia, pomieszczenia dla obrońców oraz zbrojownia. Pierwsze piętro przeznaczone było na kwatery dla komendanta i dowódców, natomiast na drugim piętrze umieszczono 11 dział, ustawionych tak, by mogły strzelać w różnych kierunkach. Uskokowie byli chrześcijańskimi uchodźcami, którzy uciekając przed tureckimi wojskami, znaleźli schronienie na terenach obecnej Chorwacji, w górach Velebitu. Z czasem przekształcili się w społeczność wojowników, chroniących miejscową ludność przed atakami Osmanów, a także organizujących zbrojne rajdy na pograniczu. Po zdobyciu Klisu przez Osmanów w 1537 roku, ci spośród uskoków, którzy przeżyli, schronili się właśnie w Senju i zaoferowali swoje usługi Habsburgom. Stamtąd prowadzili ofensywne akcje przeciwko Wenecji oraz Osmanom. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/627 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +19 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Rzeszów - Pałac Lubomirskich Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Załuż Ruiny zamku Sobień Ruiny zamku Sobień Sobień, znany dawniej jako Soban (w 1372 roku) i castro Sobyen (w 1460 roku), to średniowieczny zamek zlokalizowany przy ujściu potoku Adyszów do Sanu, na granicy Pogórza Bukowskiego i Gór Słonnych. Obecnie jest w ruinie, znajdującej się na terenie wsi Manasterzec. Początki warowni strzegącej szlaku wzdłuż doliny Sanu sięgają XIII wieku. Na przełomie XIII i XIV wieku, w czasach księstwa halicko-wołyńskiego, wzniesiono tu murowany zamek, który po raz pierwszy pojawił się w dokumentach jako królewska własność o nazwie Soban. W 1389 roku Władysław Jagiełło nadał ten zamek rycerskiemu rodowi Kmitów. 5 sierpnia 1373 roku Elżbieta Łokietkówna wystawiła na zamku Sobień przywilej dla klasztoru w Starym Sączu. Od 1415 roku posiadłość należała do Piotra Kmity, który w 1417 roku gościł na zamku króla Władysława Jagiełłę wraz z jego nowo poślubioną żoną, Elżbietą z Pileckich Granowską. Według Jana Długosza, król podróżował w 1417 roku ze Lwowa przez Felsztyn i Sobień do Sanoka, gdzie w kościele św. Michała odbył się jego ślub. Po Piotrze Kmicie właścicielem majątku został Jan Kmita. W 1434 roku pojawia się wzmianka o kaplicy zamkowej. Po śmierci Jana Kmity w 1436 roku, jego siostra Małgorzata Kmita Mościsławska odziedziczyła zamek Sobień. W tym samym roku, jej mąż Jan Goły ze Strzałkowa i Goliszewa wystąpił do sądu grodzkiego w Sanoku przeciwko Mikołajowi Kmicie, kasztelanowi przemyskiemu, który siłą zajął dobra należące do jego siostry. Spór trwał do 1441 roku, kiedy to doszło do ugody między Małgorzatą a jej stryjem, Mikołajem z Wiśnicza, kasztelanem przemyskim. Małgorzata, będąc już żoną Mościca z Wielkiego Koźmina, odstąpiła Mikołajowi i jego synom zamek Sobień wraz z należącymi do niego wsiami (Huzele, Myczkowce, Uherce Mineralne, Izdebki i inne). W 1443 roku Jan Kmita przekazał wsie Lesko, Łukawica, Jankowce i inne, leżące pod zamkiem Sobień, Marciszowi. W latach 1456–1457 Stanisław, Mikołaj i Jan Kmitowie, bracia z Wiśnicza, synowie Mikołaja z Sobienia, pozywali Jana Kmitę z Wiśnicza, kasztelana lwowskiego, o siłowe zajęcie należnych im dóbr - zamku Sobień i wsi Łukawica, Lesko, Jankowce. Zamek Sobień został zniszczony w 1474 roku przez wojska węgierskie. W ramach odwetu za zniszczenia dokonane w Górnych Węgrzech przez Pawła Jasieńskiego, Maciej Korwin poprowadził wyprawę na polską Ruś, docierając aż do Nowego Sącza i Jasła. W 1512 roku Węgrzy ponownie zniszczyli zamek. Wkrótce potem Kmitowie przenieśli swoją siedzibę do Leska, a opuszczony zamek zaczął popadać w ruinę. W latach 1518–1519 Sobień i Bóbrka należały do Piotra i Stanisława Kmitów. Piotr Kmita Sobieński (1477-1553), wojewoda krakowski, marszałek wielki koronny i starosta spiski, zapisał w 1541 roku swojej żonie Barbarze, córce Jana Herburta, 5000 złotych na dobrach Sobienia. Po jego śmierci w 1553 roku, Sobień znalazł się w posiadaniu wdowy Barbary Kmity z Herburtów. W 1580 roku Sobień przeszedł na własność rodziny Stadnickich, stając się częścią majątku Stanisława Stadnickiego z Ożomli na Lesku, kasztelana przemyskiego, stryja słynnego Stanisława Stadnickiego. Rodzina Stadnickich była właścicielem Sobienia w latach 1580-1713. 19 września 1880 roku, podczas podróży cesarza Austrii Franciszka Józefa I po Galicji, ruiny zamku zostały ozdobione wielobarwnymi flagami. W nocy z 9 na 10 maja 1946 roku, pod wzgórzem Sobienia rozegrała się jedna z większych potyczek partyzanckich po II wojnie światowej. Pociąg pancerny Panzertriebwagen 16, dowodzony przez kapitana Jarosza, starł się w boju z połączonymi sotniami Bira, Stacha i Chrina, które zaatakowały posterunki SOK na odcinku Załuż – Olszanica. W trakcie prac archeologicznych w 1965 roku, Tadeusz Żurowski odkrył palenisko oraz groty do kuszy, datowane na czas poprzedzający powstanie zamku, czyli sprzed XV wieku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/491 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +36 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Lublinie Na zewnątrz Na zewnątrz Początki zamku sięgają XII wieku, kiedy na wzgórzu wzniesiono drewniano-ziemne grodzisko. W XIII wieku powstała murowana wieża obronno-rezydencjonalna (donżon), stanowiąca najstarszy zachowany element założenia. W XIV wieku, za panowania Kazimierza Wielkiego, wzniesiono dodatkowe mury i gotycki kościół Trójcy Świętej, który pełnił funkcję kaplicy królewskiej. Z fundacji Władysława Jagiełły wnętrza kaplicy ozdobiono bizantyńsko-ruskimi freskami (1418), tworząc unikatowy zabytek sztuki o randze międzynarodowej. Zamek był rezydencją królewską Jagiellonów, a w 1569 roku odbył się tu sejm, na którym podpisano akt Unii Lubelskiej – jednego z najważniejszych wydarzeń w dziejach Polski i Litwy. W kolejnych wiekach zamek popadał w ruinę, ocalały jedynie kaplica i donżon. W latach 1824–1826 na polecenie władz carskich wzniesiono nowy gmach w stylu neogotyku angielskiego, przeznaczony na więzienie. Funkcję tę zamek pełnił aż do 1954 roku. Szczególnie tragiczną rolę odegrał w czasie II wojny światowej, kiedy Niemcy więzili tu i mordowali tysiące osób, głównie członków ruchu oporu. Po wojnie w zamku więziono przeciwników reżimu komunistycznego. Od 1957 roku Zamek Lubelski jest siedzibą Muzeum Lubelskiego, a obecnie Muzeum Narodowego w Lublinie. To miejsce, w którym historia łączy się ze sztuką, a dramatyczne dzieje Polski spotykają się z dziedzictwem kulturowym najwyższej rangi. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +314 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Warszawa - Pałac w Wilanowie Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Podkarpackie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Nowy Wiśnicz Zamek w Wiśniczu Zamek w Wiśniczu Powrót na poprzednią stronę Do góry