Wyniki wyszukiwania

Rzemień Zamek w Rzemieniu Zamek w Rzemieniu Zamek w Rzemieniu, podkarpackie, Polska. Zamek w Rzemieniu, położony w dolinie Wisłoka na Podkarpaciu, to jedna z najcenniejszych zachowanych warowni obronno-mieszkalnych regionu. Jego początki sięgają XIV wieku, kiedy komes Rafał z Tarnowa wzniósł tu gotyckie założenie o charakterze obronnym. Na przestrzeni wieków zamek wielokrotnie przebudowywano, wzbogacając jego formę o elementy renesansowe oraz późniejsze neogotyckie dodatki z XIX i XX wieku. W XVII stuleciu obiekt wyposażono w system bastionowych fortyfikacji, co uczyniło go interesującym przykładem rozwoju architektury militarnej. Zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli — należał m.in. do Lubomirskich, Sanguszków i Boguszów — a jego funkcje zmieniały się wraz z historią: służył jako rezydencja, miejsce obrony, a nawet magazyn broni i więzienie. Mimo burzliwych dziejów, w tym oblężenia w czasie potopu szwedzkiego, zamek przetrwał i nigdy nie został zdobyty. Dziś, po licznych renowacjach, warownia w Rzemieniu zachwyca swoim charakterystycznym, wielowarstwowym stylem i stanowi niezwykle cenny zabytek Podkarpacia, chętnie odwiedzany przez turystów. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +51 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Krzywcza Cerkiew w Krzywczy Cerkiew w Krzywczy Cerkwia w Krzywczy, podkarpackie, Polska. Usytuowana w centrum Krzywczy, przy głównej drodze, dawna greckokatolicka cerkiew parafialna pw. Narodzenia NMP powstała w latach 1906-1911. Z pierwszych pisanych źródeł wiadomo, że w 1805 r. we wsi była już drewniana cerkiew. Obecna, stojąca jest trzecią w miejscowości, ponieważ poprzednie drewniane uległy zniszczeniu. Ta w stylu elektycznym świątynia jest murowana z cegieł palonych, otynkowana na zewnątrz i wewnątrz. To trójdzielna, na planie podłużnym, orientowana budowla. Swoją uwagę zwraca wysokością (32,75 m wraz z krzyżem) i bogato zdobioną ornamentyką elewacją frontową. Przykrywa ją dach siodłowy z blachą. Nawę główną na planie kwadratu przykrywa wydatna kopuła. Wsparta jest ona na czterech masywnych, przyściennych, łukowato połączonych ze sobą filarach. Bęben na zewnątrz jest ośmioboczny, a wewnątrz okrągły, oświetlony ośmioma prostokątnymi otworami okiennymi. We wnętrzu cerkwi na wysokości okien kopuła otoczona jest kutą ażurową (motywy czteroliści zamknięte w kwadratach) balustradą, tworząc galerię. Sklepienie sanktuarium pomalowane jest na błękitny kolor z gwiazdami, ściany nawy i babińca zdobią motywy krzyża greckiego z trójlistnym zakończeniem ramion na tle krzyża maltańskiego. Na zewnątrz kopuła jest podwyższona. Ma ażurową latarnię zwieńczoną krzyżem. Świątynia od strony wschodniej posiada wysunięty do przodu portal, wsparty na dwóch okazałych kolumnach. Od strony północnej znajduje się prostokątna zakrystia. Krzywiecka cerkiew opuszczona po II wojnie światowej do dziś pozostaje nieużytkowana. Przez jakiś czas służyła jako magazyn sprzętu liturgicznego z niszczejących cerkwi drewnianych. Brakuje w niej starych sprzętów i ikonostasu. Zachowały się tylko: chrzcielnica z 1777 r., zdewastowany konfesjonał, fragmenty konstrukcji ikonostasu i ambona oraz eksponowana w skansenie w Kolbuszowej drewniana skarbona. W otoczeniu świątyni znajduje się kilka starych lip i przewrócony drewniany krzyż. Na nim wyryta jest data 1838 (850 lat chrztu Rusi). Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/668 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +85 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Załuż Ruiny zamku Sobień Ruiny zamku Sobień Sobień, znany dawniej jako Soban (w 1372 roku) i castro Sobyen (w 1460 roku), to średniowieczny zamek zlokalizowany przy ujściu potoku Adyszów do Sanu, na granicy Pogórza Bukowskiego i Gór Słonnych. Obecnie jest w ruinie, znajdującej się na terenie wsi Manasterzec. Początki warowni strzegącej szlaku wzdłuż doliny Sanu sięgają XIII wieku. Na przełomie XIII i XIV wieku, w czasach księstwa halicko-wołyńskiego, wzniesiono tu murowany zamek, który po raz pierwszy pojawił się w dokumentach jako królewska własność o nazwie Soban. W 1389 roku Władysław Jagiełło nadał ten zamek rycerskiemu rodowi Kmitów. 5 sierpnia 1373 roku Elżbieta Łokietkówna wystawiła na zamku Sobień przywilej dla klasztoru w Starym Sączu. Od 1415 roku posiadłość należała do Piotra Kmity, który w 1417 roku gościł na zamku króla Władysława Jagiełłę wraz z jego nowo poślubioną żoną, Elżbietą z Pileckich Granowską. Według Jana Długosza, król podróżował w 1417 roku ze Lwowa przez Felsztyn i Sobień do Sanoka, gdzie w kościele św. Michała odbył się jego ślub. Po Piotrze Kmicie właścicielem majątku został Jan Kmita. W 1434 roku pojawia się wzmianka o kaplicy zamkowej. Po śmierci Jana Kmity w 1436 roku, jego siostra Małgorzata Kmita Mościsławska odziedziczyła zamek Sobień. W tym samym roku, jej mąż Jan Goły ze Strzałkowa i Goliszewa wystąpił do sądu grodzkiego w Sanoku przeciwko Mikołajowi Kmicie, kasztelanowi przemyskiemu, który siłą zajął dobra należące do jego siostry. Spór trwał do 1441 roku, kiedy to doszło do ugody między Małgorzatą a jej stryjem, Mikołajem z Wiśnicza, kasztelanem przemyskim. Małgorzata, będąc już żoną Mościca z Wielkiego Koźmina, odstąpiła Mikołajowi i jego synom zamek Sobień wraz z należącymi do niego wsiami (Huzele, Myczkowce, Uherce Mineralne, Izdebki i inne). W 1443 roku Jan Kmita przekazał wsie Lesko, Łukawica, Jankowce i inne, leżące pod zamkiem Sobień, Marciszowi. W latach 1456–1457 Stanisław, Mikołaj i Jan Kmitowie, bracia z Wiśnicza, synowie Mikołaja z Sobienia, pozywali Jana Kmitę z Wiśnicza, kasztelana lwowskiego, o siłowe zajęcie należnych im dóbr - zamku Sobień i wsi Łukawica, Lesko, Jankowce. Zamek Sobień został zniszczony w 1474 roku przez wojska węgierskie. W ramach odwetu za zniszczenia dokonane w Górnych Węgrzech przez Pawła Jasieńskiego, Maciej Korwin poprowadził wyprawę na polską Ruś, docierając aż do Nowego Sącza i Jasła. W 1512 roku Węgrzy ponownie zniszczyli zamek. Wkrótce potem Kmitowie przenieśli swoją siedzibę do Leska, a opuszczony zamek zaczął popadać w ruinę. W latach 1518–1519 Sobień i Bóbrka należały do Piotra i Stanisława Kmitów. Piotr Kmita Sobieński (1477-1553), wojewoda krakowski, marszałek wielki koronny i starosta spiski, zapisał w 1541 roku swojej żonie Barbarze, córce Jana Herburta, 5000 złotych na dobrach Sobienia. Po jego śmierci w 1553 roku, Sobień znalazł się w posiadaniu wdowy Barbary Kmity z Herburtów. W 1580 roku Sobień przeszedł na własność rodziny Stadnickich, stając się częścią majątku Stanisława Stadnickiego z Ożomli na Lesku, kasztelana przemyskiego, stryja słynnego Stanisława Stadnickiego. Rodzina Stadnickich była właścicielem Sobienia w latach 1580-1713. 19 września 1880 roku, podczas podróży cesarza Austrii Franciszka Józefa I po Galicji, ruiny zamku zostały ozdobione wielobarwnymi flagami. W nocy z 9 na 10 maja 1946 roku, pod wzgórzem Sobienia rozegrała się jedna z większych potyczek partyzanckich po II wojnie światowej. Pociąg pancerny Panzertriebwagen 16, dowodzony przez kapitana Jarosza, starł się w boju z połączonymi sotniami Bira, Stacha i Chrina, które zaatakowały posterunki SOK na odcinku Załuż – Olszanica. W trakcie prac archeologicznych w 1965 roku, Tadeusz Żurowski odkrył palenisko oraz groty do kuszy, datowane na czas poprzedzający powstanie zamku, czyli sprzed XV wieku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/491 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +36 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Lublinie Wnętrze kaplicy Wnętrze kaplicy Kościół Trójcy Świętej na Zamku w Lublinie. Kościół Trójcy Świętej, zwany kaplicą zamkową, jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w Polsce i Europie. Najstarsze wzmianki o jego funkcjonowaniu pochodzą z 1326 roku. Świątynia reprezentuje typ budowli kondygnacyjnej – nawa na planie kwadratu z gwiaździstym sklepieniem wspartym na centralnym filarze oraz zamknięte prezbiterium. Unikalny w skali światowej charakter wnętrza nadają bizantyńsko-ruskie freski, harmonijnie zestawione z gotycką architekturą. Fundatorem był król Władysław Jagiełło, który – według kronikarza Jana Długosza – pragnął połączyć tradycje sztuki Wschodu i Zachodu. Polichromie wykonano w 1418 roku ręką mistrza Andrzeja z Kijowa. Malowidła przedstawiają sceny z życia Chrystusa i Marii, symbole Trójcy Świętej, aniołów, proroków i świętych, a także cykl hagiograficzny. Szczególne miejsce zajmują wizerunki fundacyjne – modlitwa króla Jagiełły klęczącego przed Chrystusem i Matką Bożą oraz końny portret monarchy. W prezbiterium widnieje inskrypcja fundacyjna z datą 1418. Kaplica Trójcy Świętej była przez wieki miejscem królewskich nabożeństw i wydarzeń o znaczeniu państwowym. Mimo że w XIX wieku wnętrze zostało pokryte tynkiem, odkryte na nowo w 1899 roku freski poddano długiej konserwacji, zakończonej dopiero w 1997 roku. Dziś świątynia jest jednym z najlepiej zachowanych i najwspanialszych przykładów sztuki bizantyńsko-ruskiej w Europie. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +121 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Ikony cerkiewne Ikony cerkiewne Utworzenie zbioru sztuki cerkiewnej w Łańcucie było podyktowane koniecznością ochrony bezcennych dóbr kultury, zagrożonych w wyniku wysiedleń ludności ukraińskiej z południowo-wschodniej Polski w latach 1945 i 1947. Wieloletnie, świadome niszczenie zabytków sztuki religijnej doprowadziło do zagłady około 330 z 650 cerkwi istniejących w tej części historycznej diecezji przemyskiej, która po II wojnie światowej znalazła się w granicach państwa polskiego. Skalę strat ograniczyła akcja zabezpieczania „niechcianych pamiątek historii”, prowadzona przez muzealników. Obejmowała ona głównie malarstwo, księgozbiory oraz rzemiosło artystyczne. W te działania wpisało się powołanie w 1960 roku Wojewódzkiej Składnicy Zabytków Ruchomych w Łańcucie, przekształconej później w Dział Sztuki Cerkiewnej Muzeum Zamku w Łańcucie. Do składnicy systematycznie zwożono wyposażenie wielu pozbawionych opieki cerkwi. Początkowo eksponaty przechowywano w prowizorycznych magazynach, później przeniesiono je do specjalnie zaadaptowanego skrzydła dawnej stajni cugowej. Obecnie kolekcja liczy ponad 1000 ikon (XV–XX w.), bogaty zbiór rzemiosła artystycznego oraz 300 woluminów starych druków cyrylickich. Jej ozdobą jest pieczołowicie odrestaurowany Apostoł z lwowskiej drukarni Fedorowa z 1574 roku. Jest to największa kolekcja ukraińskiej sztuki sakralnej w Polsce. Zbiory są objęte stałą opieką konserwatorską, wzbogacane poprzez zakupy muzealiów i udostępnione zwiedzającym. Część wyposażenia cerkiewnego, po latach, powróciła na swoje pierwotne miejsce i ponownie służy kultowi. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +40 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Odrzykoń Zamek Kamieniec Zamek Kamieniec Zamek Kamieniec to ruiny gotyckiej budowli z XIV wieku, rozbudowanej w stylu renesansowym w XVI wieku, znajdujące się na pograniczu Korczyny i Odrzykonia w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim w Polsce. Gotycka budowla wzniesiona na skale na wysokości 452 m n.p.m. charakteryzowała się nieregularną formą, wynikającą z ukształtowania terenu. W czasach Kazimierza Wielkiego zamek pełnił funkcję typowej granicznej twierdzy obronnej. Obecnie część z zachowanym ostrołukowym portalem i wschodnią ścianą z wnęką znana jest jako „wysoki” lub „odrzykoński” zamek. Jego głównym zadaniem była obrona traktu handlowego z Polski na Węgry przez Przełęcz Dukielską. Rozbudowa zamku w kierunku wschodnim, przeprowadzona w 1448 roku, zaowocowała powstaniem „niższego” lub „korczyńskiego” zamku. W tym samym okresie ukończono budowę prostokątnej baszty i fosy otaczającej cały zamek. Wieża zamkowa mieściła zbrojownię i więzienie. Nowo powstały dziedziniec, zwany przedzamczem korczyńskim, był oddzielony murem granicznym od zamku wysokiego z powodu podziału majątku. Kaplica i studnia były wspólne dla obu części zamku. W trakcie rozbudowy zamek został wzbogacony o renesansowe zabudowania. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/622 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +70 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Stajnie i wozownia Stajnie i wozownia Dwa imponujące budynki – neobarokowe Stajnie oraz modernistyczna Wozownia z elementami klasycznymi – choć stanowią oddzielny kompleks hippiczny, są integralną częścią łańcuckiej rezydencji Potockich. Wzniesiono je na przełomie XIX i XX wieku według projektu francuskiego architekta Amanda Bauque, otaczając specjalnie założonym „przystajennym parkiem”. Wyposażenie stajni, szorowni i siodlarni zamówiono w wiedeńskiej firmie R.Ph. Waagner. Stajnie zachowały oryginalną część przeznaczoną dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową i Hol, w których prezentowane są pojazdy konne z Muzealnej Kolekcji Pojazdów. Muzeum w Łańcucie posiada bowiem dwie odrębne kolekcje pojazdów konnych: historyczną, liczącą 55 egzemplarzy i związaną bezpośrednio z rezydencją Potockich, oraz muzealną, gromadzoną po II wojnie światowej, która wciąż się powiększa i obecnie liczy blisko 80 pojazdów. Łańcucka Wozownia to przestronne wnętrze z imponującą, przeszkloną Halą Zaprzęgową, po bokach której znajdują się Żółta i Czarna Wozownia, a na osi – Szorownia. Ściany Hali zdobi kolekcja egzotycznych trofeów myśliwskich, przywiezionych z safari w 1924 roku przez ostatniego właściciela, uzupełniona o kilka trofeów europejskich. W tym wyjątkowym wnętrzu eksponowane są również pojazdy z Muzealnej Kolekcji. W szorowni prezentowane są natomiast uprzęże chomątowe i szorowe – luksusowe wyjazdowe akcesoria, wykonane przez renomowane paryskie firmy Hermes i Duprey oraz wiedeńskich mistrzów Schleuchtera i Nideltza. Najcenniejszymi eksponatami zgromadzonymi w zamkowej Wozowni pozostaje bezcenna kolekcja pojazdów konnych po rodzinie Potockich. Są to luksusowe karety, powozy i bryczki o różnorodnych typach i przeznaczeniu, pochodzące z najbardziej renomowanych wytwórni, takich jak Marius, Lohner, Labourdette czy Rothschild. Pojazdy te, zgodnie z dawnym układem, stoją w dwóch wozowniach – reprezentacyjne oddzielnie od tych, które były używane w majątku. Choć nie poddawano ich remontom, a jedynie konserwacji zachowawczej, nadal pozostają w doskonałym, oryginalnym stanie, mimo że liczą ponad sto lat. To jedyna na świecie magnacka wozownia, w której obok głównej rezydencji zamienionej na muzeum znajduje się kompleks hippiczny z zachowaną, niezwykle bogatą kolekcją pojazdów – dokładnie w tym samym miejscu, w którym były używane przez właścicieli. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +88 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Wnętrza Wnętrza Wnętrza zamkowe w Łańcucie należą do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych, które szczęśliwie przetrwały do naszych czasów, zaliczają się Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40. XVII wieku, jednak żadna z nich nie zachowała się w swojej pierwotnej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza powstałe w XVIII wieku. Najstarsze z nich, ozdobione na początku lat 80. XVIII wieku przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę, to Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na drugim piętrze oraz Apartament Chiński na pierwszym piętrze, w którym pierwotna polichromia została zachowana pod późniejszymi, wykonanymi około dwadzieścia lat później dekoracjami. Z drugiej połowy lat 80. XVIII wieku pochodzą wnętrza zaprojektowane przez Szymona Bogumiła Zuga, takie jak Apartament Turecki i Sala Kolumnowa. Wspólnie z Janem Christianem Kamsetzerem Zug stworzył również Sypialnię Księżnej Marszałkowej oraz Salon Bouchera. Z tego samego okresu pochodzą także Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały około 1800 roku na pierwszym piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Należą do nich klasycystyczna Sala Balowa oraz Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX i XX wieku zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do dziś w niemal niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in. Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. Zamkowe wnętrza kryją liczne dzieła sztuki pochodzące zarówno z dawnych zbiorów łańcuckich, jak i z powojennych zakupów oraz depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty stanowią część kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską, która trafiła do Łańcuta w drugiej połowie XVIII wieku. Przedmioty te pełniły zarówno funkcje użytkowe, jak i dekoracyjne. Część najcenniejszych obiektów z tej kolekcji można dziś podziwiać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich systematycznie powiększali zbiory o nowe nabytki. Dziś w Łańcucie można zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin oraz imponujący księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +429 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia w Łańcucie to zabytkowy budynek położony na terenie parku otaczającego Zamek w Łańcucie. Wzniesiona w latach 1829–1830 według projektu Ludwika Boguchwalskiego, powstała z inicjatywy Alfreda Potockiego, pierwszego ordynata łańcuckiego. Pierwotnie służyła jako miejsce nauki jazdy konnej. Na przestrzeni lat budynek przeszedł kilka istotnych przekształceń. W latach 1867–1868 oraz w 1903 roku przeprowadzono jego restaurację, podczas której na południowym pseudoryzalicie umieszczono monogramy Elżbiety i Romana Potockich, jednak z błędną datą „1803” zamiast „1903”. Po II wojnie światowej Ujeżdżalnia została znacjonalizowana i zaadaptowana na składnicę zboża, a część jej wnętrza przekształcono w salę widowiskową. W latach 1960–1962 przeprowadzono remont i dostosowano budynek do funkcji hali sportowej, która była użytkowana do 2007 roku. W latach 2018–2020 Ujeżdżalnia przeszła gruntowną renowację i modernizację, obejmującą również budowę piwnic pod całym obiektem. Obecnie stanowi część Centrum Edukacji Tradycji im. Jana Potockiego i mieści nową ekspozycję pojazdów konnych. W odnowionych wnętrzach prezentowanych jest blisko 50 pojazdów, w tym kareta polska z lat 20. XIX wieku, będąca depozytem Muzeum Narodowego w Krakowie. Należała ona niegdyś do hrabiego Piotra Szembeka i przypuszczalnie była używana przez Fryderyka Chopina. W podziemiach Ujeżdżalni można także podziwiać interesującą kolekcję sań. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +74 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40-tych XVII w. ale niestety żadne nie przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze ozdobione zostały na pocz. lat 80 przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę. Należą do nich: Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na II piętrze oraz Apartament Chiński na I piętrze z zachowaną pierwotną polichromią pod późniejszymi o dwadzieścia lat dekoracjami. Z 2 poł. lat 80 XVIII w. pochodzi kilka wnętrz zaprojektowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Apartament Turecki, Sala Kolumnowa oraz wspólne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżnej Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do obecnych czasów w prawie niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Do góry

Zagórz Klasztor Karmelitów Bosych Klasztor Karmelitów Bosych Ruiny monumentalnego XVIII-wiecznego późnobarokowego kościoła i klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu to unikalna warownia zakonu karmelitów, położona w województwie podkarpackim, na wzgórzu Mariemont (345 m n.p.m.), w zakolu rzeki Osławy. Jest to jeden z nielicznych zachowanych klasztorów warownych w Polsce oraz na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu został ufundowany przez wojewodę wołyńskiego Jana Adama Stadnickiego. Budowa trwała 30 lat – rozpoczęła się 7 sierpnia 1700 roku, a zakończyła w 1730 roku. W skład kompleksu wchodziły kościół Wniebowzięcia NMP, klasztor oraz zabudowania gospodarcze, otoczone pięciometrowymi murami obronnymi. Na północy znajdowała się reprezentacyjna brama wjazdowa, a na wschodzie szpital-przytułek dla szlacheckich weteranów wojennych, zgodnie z wolą fundatora. Kościół wyróżniał się ośmioboczną nawą główną, dwiema kaplicami bocznymi oraz ołtarzem od strony zachodniej. Zbudowany z żółtego piaskowca i cegły, przypominał późniejszy Klasztor karmelitów bosych Stella Maris na Górze Karmel. Pomimo przestarzałej koncepcji fortyfikacyjnej, klasztor odzwierciedlał gospodarcze ożywienie Rzeczypospolitej pod koniec panowania Jana III Sobieskiego. Budowla była darem rodziny Stadnickich dla zakonu karmelitów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu przeżywał swój złoty okres aż do pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej. W czasie konfederacji barskiej stanowił schronienie dla jej żołnierzy. 29 listopada 1772 roku, w trakcie oblężenia przez wojska rosyjskie pod dowództwem generała Iwana Drewicza, klasztor został ostrzelany z armat, co doprowadziło do częściowego spalenia zabudowań. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnim starciem konfederacji barskiej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/492 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +126 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40-tych XVII w. ale niestety żadne nie przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze ozdobione zostały na pocz. lat 80 przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę. Należą do nich: Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na II piętrze oraz Apartament Chiński na I piętrze z zachowaną pierwotną polichromią pod późniejszymi o dwadzieścia lat dekoracjami. Z 2 poł. lat 80 XVIII w. pochodzi kilka wnętrz zaprojektowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Apartament Turecki, Sala Kolumnowa oraz wspólne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżnej Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do obecnych czasów w prawie niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +203 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry