Ujazd Zamek Krzyżtopór Zamek Krzyżtopór Krzyżtopór to imponujące ruiny pałacu obronnego z XVII wieku, znajdującego się w miejscowości Ujazd w województwie świętokrzyskim. Zbudowany w latach 1621-1644 przez Krzysztofa Ossolińskiego, ówczesnego wojewodę sandomierskiego, Krzyżtopór był jedną z największych rezydencji pałacowych w Europie przed powstaniem Wersalu. W 2018 roku obiekt ten uzyskał status pomnika historii. Pałac został zbudowany na planie pięcioboku z bastionami na narożach. Był to kompleks w stylu włoskim typu palazzo in fortezza, obejmujący zespół pałacowy z zabudowaniami gospodarczymi, fortyfikacje bastionowe oraz włoskie ogrody. Głównym budulcem był kamień i cegła, a centralnym elementem była wieża bramna oraz bastion zwany Wysokim Rondlem. Trzypiętrowy pałac wzniesiono na planie prostokąta z eliptycznym wewnętrznym dziedzińcem. Krzyżtopór to przykład architektury typu palazzo in fortezza, integrujący funkcje rezydencji i fortyfikacji. Pałac posiadał barokowe elewacje barwione na żółto, z portretami Ossolińskich oraz herbami na bramie wjazdowej. Miejsce to było zarówno symbolem wiary (krzyż) jak i potęgi rodu Ossolińskich (topór). Obecnie Krzyżtopór pozostaje trwałą ruiną, jednak z zachowanymi fragmentami fortyfikacji, fos, umocnień oraz śladami mostów. Jest ceniony jako miejsce turystyczne ze względu na swoją architektoniczną i historyczną wartość. Symbolika nazwy Krzyżtopór, pochodząca od herbu Ossolińskich oraz imienia fundatora, dodaje temu miejscu dodatkowej głębi historycznej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/623 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +171 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Lublinie Wnętrze kaplicy Wnętrze kaplicy Kościół Trójcy Świętej na Zamku w Lublinie. Kościół Trójcy Świętej, zwany kaplicą zamkową, jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w Polsce i Europie. Najstarsze wzmianki o jego funkcjonowaniu pochodzą z 1326 roku. Świątynia reprezentuje typ budowli kondygnacyjnej – nawa na planie kwadratu z gwiaździstym sklepieniem wspartym na centralnym filarze oraz zamknięte prezbiterium. Unikalny w skali światowej charakter wnętrza nadają bizantyńsko-ruskie freski, harmonijnie zestawione z gotycką architekturą. Fundatorem był król Władysław Jagiełło, który – według kronikarza Jana Długosza – pragnął połączyć tradycje sztuki Wschodu i Zachodu. Polichromie wykonano w 1418 roku ręką mistrza Andrzeja z Kijowa. Malowidła przedstawiają sceny z życia Chrystusa i Marii, symbole Trójcy Świętej, aniołów, proroków i świętych, a także cykl hagiograficzny. Szczególne miejsce zajmują wizerunki fundacyjne – modlitwa króla Jagiełły klęczącego przed Chrystusem i Matką Bożą oraz końny portret monarchy. W prezbiterium widnieje inskrypcja fundacyjna z datą 1418. Kaplica Trójcy Świętej była przez wieki miejscem królewskich nabożeństw i wydarzeń o znaczeniu państwowym. Mimo że w XIX wieku wnętrze zostało pokryte tynkiem, odkryte na nowo w 1899 roku freski poddano długiej konserwacji, zakończonej dopiero w 1997 roku. Dziś świątynia jest jednym z najlepiej zachowanych i najwspanialszych przykładów sztuki bizantyńsko-ruskiej w Europie. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +121 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40-tych XVII w. ale niestety żadne nie przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze ozdobione zostały na pocz. lat 80 przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę. Należą do nich: Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na II piętrze oraz Apartament Chiński na I piętrze z zachowaną pierwotną polichromią pod późniejszymi o dwadzieścia lat dekoracjami. Z 2 poł. lat 80 XVIII w. pochodzi kilka wnętrz zaprojektowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Apartament Turecki, Sala Kolumnowa oraz wspólne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżnej Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do obecnych czasów w prawie niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Do góry

Chorwacja Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Lublin Zamek w Lublinie Zamek w Lublinie Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zamek Kliczków Wnętrza Wnętrza Zamek Kliczków to niezwykła rezydencja o wielowiekowej historii, położona malowniczo wśród Borów Dolnośląskich nad rzeką Kwisą. Jego początki sięgają roku 1297, kiedy to został wzniesiony z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego jako ufortyfikowana strażnica graniczna. Miał pełnić funkcję obronną, chroniąc księstwo przed zagrożeniem ze strony Łużyc. Wczesnogotycka budowla, wzniesiona na planie nieregularnym, była pierwotnie przystosowana do realiów militarnych późnego średniowiecza – otoczona fosą, z masywnymi murami i wieżą strażniczą. W 1391 roku zamek przeszedł w ręce śląskiego rodu von Rechenbergów, który władał nim niemal przez trzy stulecia. W tym okresie zamek był stopniowo przekształcany w reprezentacyjną siedzibę rycerską. W XVI wieku, w epoce renesansu, dokonano gruntownej przebudowy. Powstały wówczas charakterystyczne krużganki, dekoracyjne szczyty oraz arkadowe galerie, które wprowadziły do surowej bryły elementy lekkości i wyrafinowania. Zamek utracił swoją pierwotną funkcję militarną na rzecz wygody i estetyki, co odpowiadało nowym trendom architektonicznym tamtego czasu. Kolejna ważna faza rozwoju przypada na XIX wiek, kiedy to rezydencja została zmodernizowana i rozbudowana w stylu neogotyckim i manierycznym, zgodnie z ówczesną modą na stylizację historyczną. W tym okresie wzniesiono wieże, ryzality, wykusze i ostrołukowe portale, które nawiązywały do średniowiecza, choć miały już wyłącznie funkcję dekoracyjną. Zamek zyskał romantyczny charakter – zbliżony do angielskich rezydencji typu "castle style" – a otaczający go park przekształcono w malowniczy ogród krajobrazowy w stylu angielskim. Wnętrza zamku również zostały zmodernizowane: pojawiły się boazerie, sztukaterie, marmurowe kominki i reprezentacyjne klatki schodowe. W 1906 roku w zamku gościł cesarz Wilhelm II, co potwierdzało jego wysoką pozycję na mapie prestiżowych rezydencji arystokratycznych tej części Europy. Po II wojnie światowej zamek, opuszczony i zdewastowany, stopniowo popadał w ruinę. W okresie PRL był wykorzystywany w sposób nieadekwatny do swojej wartości zabytkowej, co przyczyniło się do dalszej degradacji. Dopiero w latach 90. XX wieku rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie i restauratorskie, które przywróciły mu dawny blask. Od 1999 roku Zamek Kliczków pełni funkcję luksusowego hotelu, centrum konferencyjnego i muzeum, stając się jednocześnie ważnym punktem na turystycznej mapie Dolnego Śląska. Dziś Zamek Kliczków stanowi niezwykły przykład wielowarstwowej architektury, która ewoluowała na przestrzeni siedmiu stuleci – od surowej gotyckiej warowni, przez renesansową rezydencję, aż po neogotycki pałac romantyczny. Jego bryła i detale architektoniczne opowiadają historię przemian stylowych i funkcjonalnych, a jednocześnie są świadectwem burzliwych dziejów Śląska i zmieniających się gustów europejskiej arystokracji. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/644 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +160 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Łańcut Zamek w Łańcucie Zamek w Łańcucie Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zamek w Łańcucie Ikony cerkiewne Ikony cerkiewne Utworzenie zbioru sztuki cerkiewnej w Łańcucie było podyktowane koniecznością ochrony bezcennych dóbr kultury, zagrożonych w wyniku wysiedleń ludności ukraińskiej z południowo-wschodniej Polski w latach 1945 i 1947. Wieloletnie, świadome niszczenie zabytków sztuki religijnej doprowadziło do zagłady około 330 z 650 cerkwi istniejących w tej części historycznej diecezji przemyskiej, która po II wojnie światowej znalazła się w granicach państwa polskiego. Skalę strat ograniczyła akcja zabezpieczania „niechcianych pamiątek historii”, prowadzona przez muzealników. Obejmowała ona głównie malarstwo, księgozbiory oraz rzemiosło artystyczne. W te działania wpisało się powołanie w 1960 roku Wojewódzkiej Składnicy Zabytków Ruchomych w Łańcucie, przekształconej później w Dział Sztuki Cerkiewnej Muzeum Zamku w Łańcucie. Do składnicy systematycznie zwożono wyposażenie wielu pozbawionych opieki cerkwi. Początkowo eksponaty przechowywano w prowizorycznych magazynach, później przeniesiono je do specjalnie zaadaptowanego skrzydła dawnej stajni cugowej. Obecnie kolekcja liczy ponad 1000 ikon (XV–XX w.), bogaty zbiór rzemiosła artystycznego oraz 300 woluminów starych druków cyrylickich. Jej ozdobą jest pieczołowicie odrestaurowany Apostoł z lwowskiej drukarni Fedorowa z 1574 roku. Jest to największa kolekcja ukraińskiej sztuki sakralnej w Polsce. Zbiory są objęte stałą opieką konserwatorską, wzbogacane poprzez zakupy muzealiów i udostępnione zwiedzającym. Część wyposażenia cerkiewnego, po latach, powróciła na swoje pierwotne miejsce i ponownie służy kultowi. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +40 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Trogir - Katedra św. Wawrzyńca - Twierdza Kamerlengo Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Zagórz Klasztor Karmelitów Bosych Klasztor Karmelitów Bosych Ruiny monumentalnego XVIII-wiecznego późnobarokowego kościoła i klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu to unikalna warownia zakonu karmelitów, położona w województwie podkarpackim, na wzgórzu Mariemont (345 m n.p.m.), w zakolu rzeki Osławy. Jest to jeden z nielicznych zachowanych klasztorów warownych w Polsce oraz na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu został ufundowany przez wojewodę wołyńskiego Jana Adama Stadnickiego. Budowa trwała 30 lat – rozpoczęła się 7 sierpnia 1700 roku, a zakończyła w 1730 roku. W skład kompleksu wchodziły kościół Wniebowzięcia NMP, klasztor oraz zabudowania gospodarcze, otoczone pięciometrowymi murami obronnymi. Na północy znajdowała się reprezentacyjna brama wjazdowa, a na wschodzie szpital-przytułek dla szlacheckich weteranów wojennych, zgodnie z wolą fundatora. Kościół wyróżniał się ośmioboczną nawą główną, dwiema kaplicami bocznymi oraz ołtarzem od strony zachodniej. Zbudowany z żółtego piaskowca i cegły, przypominał późniejszy Klasztor karmelitów bosych Stella Maris na Górze Karmel. Pomimo przestarzałej koncepcji fortyfikacyjnej, klasztor odzwierciedlał gospodarcze ożywienie Rzeczypospolitej pod koniec panowania Jana III Sobieskiego. Budowla była darem rodziny Stadnickich dla zakonu karmelitów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu przeżywał swój złoty okres aż do pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej. W czasie konfederacji barskiej stanowił schronienie dla jej żołnierzy. 29 listopada 1772 roku, w trakcie oblężenia przez wojska rosyjskie pod dowództwem generała Iwana Drewicza, klasztor został ostrzelany z armat, co doprowadziło do częściowego spalenia zabudowań. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnim starciem konfederacji barskiej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/492 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +126 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Rzemień - Zamek w Rzemieniu - Pałac Szaszkiewiczów Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Kliczków Zamek Kliczków Zamek Kliczków Powrót na poprzednią stronę Do góry