Wyniki wyszukiwania

Senj Twierdza Nehaj Twierdza Nehaj Twierdza Nehaj jest jedną z najbardziej charakterystycznych budowli obronnych w Chorwacji, zbudowana na wzgórzu w mieście Senj w 1558 roku. Za budulec posłużyły kamienie z częściowo zniszczonej zabudowy miasta. Ma kształt czworoboku (długość boku 23 m, wysokość twierdzy to 18 m), wewnętrzny dziedziniec i niewielkie wieżyczki wzmacniające na narożnikach. Mury zwężają się ku górze, gdzie ich grubość na dole wynosi 3,30 m, a na górze zmniejsza się do 2–2,5 m. W murach rozmieszczono ponad 100 małych strzelnic oraz 11 dużych otworów na armaty. Druga siedziba uskoków w Chorwacji. Pierwsza to Twierdza Klis koło Splitu. Do wnętrza twierdzy prowadziły schody, wąski drewniany most i niewielkie drzwi. Na parterze znajdowała się studnia, kuchnia, pomieszczenia dla obrońców oraz zbrojownia. Pierwsze piętro przeznaczone było na kwatery dla komendanta i dowódców, natomiast na drugim piętrze umieszczono 11 dział, ustawionych tak, by mogły strzelać w różnych kierunkach. Uskokowie byli chrześcijańskimi uchodźcami, którzy uciekając przed tureckimi wojskami, znaleźli schronienie na terenach obecnej Chorwacji, w górach Velebitu. Z czasem przekształcili się w społeczność wojowników, chroniących miejscową ludność przed atakami Osmanów, a także organizujących zbrojne rajdy na pograniczu. Po zdobyciu Klisu przez Osmanów w 1537 roku, ci spośród uskoków, którzy przeżyli, schronili się właśnie w Senju i zaoferowali swoje usługi Habsburgom. Stamtąd prowadzili ofensywne akcje przeciwko Wenecji oraz Osmanom. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/627 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Zamek w Łańcucie Wnętrza Wnętrza Zamek w Łańcucie to jedna z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce, słynąca ze wspaniałych wnętrz i kolekcji pojazdów konnych. Otoczony malowniczym parkiem w stylu angielskim, z licznymi pawilonami, zamek ma bogatą historię architektoniczną i artystyczną. Najstarsze wnętrza, jak Wielka Sień, Sala pod Stropem i Sala pod Zodiakiem, pochodzą z XVII wieku, choć nie przetrwały w oryginalnej formie. Z XVIII wieku pochodzą dzieła włoskiego malarza Vincenzo Brenny oraz polskiego architekta Szymona Bogumiła Zuga, który współpracował z Janem Christianem Kamsetzerem przy projektach takich jak Sala Kolumnowa czy Sypialnia księżnej Marszałkowej. W XIX i XX wieku powstały wnętrza, które zachowały się w prawie niezmienionym stanie, m.in. Biblioteka i Salon Narożny. Zamek szczyci się bogatymi kolekcjami sztuki, które były tworzone przez rody Lubomirskich i Potockich. Zbiory obejmują malarstwo, meble, porcelanę, srebra i tkaniny, z niektórymi eksponatami pochodzącymi jeszcze z XVIII wieku. Stajnie i Wozownia w Łańcucie, będące częścią rezydencji Potockich, tworzą imponujący kompleks zbudowany na przełomie XIX i XX wieku według projektu Amanda Bauque. Stajnie zachowały oryginalne wnętrza, w tym część dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową. Muzeum w Łańcucie posiada dwie kolekcje pojazdów: historyczną po rodzinie Potockich (55 pojazdów) oraz muzealną gromadzoną po II wojnie (blisko 80 pojazdów). Wozownia, z wielką Halą Zaprzęgową i dwiema bocznymi wozowniami, prezentuje luksusowe pojazdy z renomowanych firm oraz kolekcję trofeów egzotycznych. Najcenniejszymi eksponatami są pojazdy po rodzinie Potockich, zachowane w doskonałym stanie, pomimo ich wieku, co czyni tę wozownię wyjątkową na skalę światową. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie to jedna z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce, słynąca ze wspaniałych wnętrz i kolekcji pojazdów konnych. Otoczony malowniczym parkiem w stylu angielskim, z licznymi pawilonami, zamek ma bogatą historię architektoniczną i artystyczną. Najstarsze wnętrza, jak Wielka Sień, Sala pod Stropem i Sala pod Zodiakiem, pochodzą z XVII wieku, choć nie przetrwały w oryginalnej formie. Z XVIII wieku pochodzą dzieła włoskiego malarza Vincenzo Brenny oraz polskiego architekta Szymona Bogumiła Zuga, który współpracował z Janem Christianem Kamsetzerem przy projektach takich jak Sala Kolumnowa czy Sypialnia księżnej Marszałkowej. W XIX i XX wieku powstały wnętrza, które zachowały się w prawie niezmienionym stanie, m.in. Biblioteka i Salon Narożny. Zamek szczyci się bogatymi kolekcjami sztuki, które były tworzone przez rody Lubomirskich i Potockich. Zbiory obejmują malarstwo, meble, porcelanę, srebra i tkaniny, z niektórymi eksponatami pochodzącymi jeszcze z XVIII wieku. Stajnie i Wozownia w Łańcucie, będące częścią rezydencji Potockich, tworzą imponujący kompleks zbudowany na przełomie XIX i XX wieku według projektu Amanda Bauque. Stajnie zachowały oryginalne wnętrza, w tym część dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową. Muzeum w Łańcucie posiada dwie kolekcje pojazdów: historyczną po rodzinie Potockich (55 pojazdów) oraz muzealną gromadzoną po II wojnie (blisko 80 pojazdów). Wozownia, z wielką Halą Zaprzęgową i dwiema bocznymi wozowniami, prezentuje luksusowe pojazdy z renomowanych firm oraz kolekcję trofeów egzotycznych. Najcenniejszymi eksponatami są pojazdy po rodzinie Potockich, zachowane w doskonałym stanie, pomimo ich wieku, co czyni tę wozownię wyjątkową na skalę światową. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Zagórz Klasztor Karmelitów Bosych Klasztor Karmelitów Bosych Ruiny monumentalnego XVIII-wiecznego późnobarokowego kościoła i klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu to unikalna warownia zakonu karmelitów, położona w województwie podkarpackim, na wzgórzu Mariemont (345 m n.p.m.), w zakolu rzeki Osławy. Jest to jeden z nielicznych zachowanych klasztorów warownych w Polsce oraz na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu został ufundowany przez wojewodę wołyńskiego Jana Adama Stadnickiego. Budowa trwała 30 lat – rozpoczęła się 7 sierpnia 1700 roku, a zakończyła w 1730 roku. W skład kompleksu wchodziły kościół Wniebowzięcia NMP, klasztor oraz zabudowania gospodarcze, otoczone pięciometrowymi murami obronnymi. Na północy znajdowała się reprezentacyjna brama wjazdowa, a na wschodzie szpital-przytułek dla szlacheckich weteranów wojennych, zgodnie z wolą fundatora. Kościół wyróżniał się ośmioboczną nawą główną, dwiema kaplicami bocznymi oraz ołtarzem od strony zachodniej. Zbudowany z żółtego piaskowca i cegły, przypominał późniejszy Klasztor karmelitów bosych Stella Maris na Górze Karmel. Pomimo przestarzałej koncepcji fortyfikacyjnej, klasztor odzwierciedlał gospodarcze ożywienie Rzeczypospolitej pod koniec panowania Jana III Sobieskiego. Budowla była darem rodziny Stadnickich dla zakonu karmelitów. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu przeżywał swój złoty okres aż do pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej. W czasie konfederacji barskiej stanowił schronienie dla jej żołnierzy. 29 listopada 1772 roku, w trakcie oblężenia przez wojska rosyjskie pod dowództwem generała Iwana Drewicza, klasztor został ostrzelany z armat, co doprowadziło do częściowego spalenia zabudowań. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnim starciem konfederacji barskiej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/492 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Zamek w Łańcucie Ikony cerkiewne Ikony cerkiewne Zamek w Łańcucie to jedna z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce, słynąca ze wspaniałych wnętrz i kolekcji pojazdów konnych. Otoczony malowniczym parkiem w stylu angielskim, z licznymi pawilonami, zamek ma bogatą historię architektoniczną i artystyczną. Najstarsze wnętrza, jak Wielka Sień, Sala pod Stropem i Sala pod Zodiakiem, pochodzą z XVII wieku, choć nie przetrwały w oryginalnej formie. Z XVIII wieku pochodzą dzieła włoskiego malarza Vincenzo Brenny oraz polskiego architekta Szymona Bogumiła Zuga, który współpracował z Janem Christianem Kamsetzerem przy projektach takich jak Sala Kolumnowa czy Sypialnia księżnej Marszałkowej. W XIX i XX wieku powstały wnętrza, które zachowały się w prawie niezmienionym stanie, m.in. Biblioteka i Salon Narożny. Zamek szczyci się bogatymi kolekcjami sztuki, które były tworzone przez rody Lubomirskich i Potockich. Zbiory obejmują malarstwo, meble, porcelanę, srebra i tkaniny, z niektórymi eksponatami pochodzącymi jeszcze z XVIII wieku. Stajnie i Wozownia w Łańcucie, będące częścią rezydencji Potockich, tworzą imponujący kompleks zbudowany na przełomie XIX i XX wieku według projektu Amanda Bauque. Stajnie zachowały oryginalne wnętrza, w tym część dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową. Muzeum w Łańcucie posiada dwie kolekcje pojazdów: historyczną po rodzinie Potockich (55 pojazdów) oraz muzealną gromadzoną po II wojnie (blisko 80 pojazdów). Wozownia, z wielką Halą Zaprzęgową i dwiema bocznymi wozowniami, prezentuje luksusowe pojazdy z renomowanych firm oraz kolekcję trofeów egzotycznych. Najcenniejszymi eksponatami są pojazdy po rodzinie Potockich, zachowane w doskonałym stanie, pomimo ich wieku, co czyni tę wozownię wyjątkową na skalę światową. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Ujazd Zamek Krzyżtopór Zamek Krzyżtopór Krzyżtopór to imponujące ruiny pałacu obronnego z XVII wieku, znajdującego się w miejscowości Ujazd w województwie świętokrzyskim. Zbudowany w latach 1621-1644 przez Krzysztofa Ossolińskiego, ówczesnego wojewodę sandomierskiego, Krzyżtopór był jedną z największych rezydencji pałacowych w Europie przed powstaniem Wersalu. W 2018 roku obiekt ten uzyskał status pomnika historii. Pałac został zbudowany na planie pięcioboku z bastionami na narożach. Był to kompleks w stylu włoskim typu palazzo in fortezza, obejmujący zespół pałacowy z zabudowaniami gospodarczymi, fortyfikacje bastionowe oraz włoskie ogrody. Głównym budulcem był kamień i cegła, a centralnym elementem była wieża bramna oraz bastion zwany Wysokim Rondlem. Trzypiętrowy pałac wzniesiono na planie prostokąta z eliptycznym wewnętrznym dziedzińcem. Krzyżtopór to przykład architektury typu palazzo in fortezza, integrujący funkcje rezydencji i fortyfikacji. Pałac posiadał barokowe elewacje barwione na żółto, z portretami Ossolińskich oraz herbami na bramie wjazdowej. Miejsce to było zarówno symbolem wiary (krzyż) jak i potęgi rodu Ossolińskich (topór). Obecnie Krzyżtopór pozostaje trwałą ruiną, jednak z zachowanymi fragmentami fortyfikacji, fos, umocnień oraz śladami mostów. Jest ceniony jako miejsce turystyczne ze względu na swoją architektoniczną i historyczną wartość. Symbolika nazwy Krzyżtopór, pochodząca od herbu Ossolińskich oraz imienia fundatora, dodaje temu miejscu dodatkowej głębi historycznej. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/623 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Przemyśl Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich Pałac Lubomirskich w Przemyślu, woj. podkarpackie to zespół pałacowo-folwarczny położony w dzielnicy Bakończyce. Został wzniesiony w latach 1885–1887 na zlecenie księcia Hieronima Adama Lubomirskiego, a jego projekt przygotował architekt Maksymilian Nitsch. Bakończyce, obecnie południowo-wschodnia dzielnica Przemyśla, dawniej były samodzielną miejscowością. Pierwsze wzmianki pisemne o Bakończycach pochodzą z XIV wieku, kiedy to węgierski starosta, zarządzający tymi ziemiami, założył tam zwierzyniec. Po przyłączeniu tych terenów do Polski stały się one własnością królewską i weszły w skład okręgu przemyskiego. W miarę upływu czasu zwierzyniec przekształcono w folwark rolniczy, a na jego terenie wzniesiono dwór obronny. W XVII wieku miejscowość była wielokrotnie niszczona przez Tatarów, Kozaków, Szwedów oraz Siedmiogrodzian, co zahamowało jej rozwój gospodarczy. Po zakończeniu wojny pałac służył jako siedziba technikum rolniczego. Od 1 czerwca 2001 roku część jego pomieszczeń zajmowała Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa. Z kolei od 13 czerwca 2006 teren pałacowy stał się główną siedzibą Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Stary spichlerz został przekształcony w nowoczesną bibliotekę, a większość budynków w parku przeznaczono na siedziby poszczególnych wydziałów uczelni. Odnowiono także neogotycką bramę wjazdową prowadzącą na teren parku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/541 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Ostróda Zamek Krzyżacki Zamek Krzyżacki Na początku XIV wieku, na północ od obecnej lokalizacji zamku, znajdowała się pierwsza warownia prokuratorska, usytuowana w widłach rzeki Drwęcy, która wówczas wpadała do Jeziora Drwęckiego dwoma odnogami. Wzmianki o tej budowli pochodzą z ok. 1300 roku. Była to zapewne drewniano-ziemna konstrukcja, która podlegała jurysdykcji komtura z Dzierzgonia. W latach 1349–1370, za czasów komtura ostródzkiego Güntera von Hohensteina, postawiono nową fortyfikację obok starszej warowni. Günter von Hohenstein, znany m.in. z budowy zamków w Olsztynku i Świeciu, zainicjował jej wzniesienie. Po bitwie pod Grunwaldem, 18 lub 19 lipca 1410 roku, zamek został zdobyty przez pruskiego rycerza Mikołaja von Doringena i przekazany wojskom polskim. Jednak już 3 października tego roku Krzyżacy, pod dowództwem Mikołaja z Leśniewa, odzyskali zamek. W czasie wojny trzynastoletniej, w 1454 roku, twierdzę zdobyły wojska Związku Pruskiego, ale we wrześniu tego samego roku Krzyżacy zdołali ją odbić. W trakcie wojny pruskiej, w styczniu 1520 roku, polskie wojska próbowały bezskutecznie zdobyć zamek. W latach 1621-1639 zamek ostródzki stał się miejscem wygnania dla księcia brzeskiego Jana Chrystiana, a po jego śmierci mieszkał tu jego syn, Chrystian. W 1807 roku, w okresie od 21 lutego do 1 kwietnia, na zamku przebywał Napoleon. Następnie, od kwietnia, zamieszkał tam marszałek francuski Louis-Nicolas Davoût. Na przełomie XIX i XX wieku zamek został mocno zniekształcony przez liczne przeróbki. Podczas II wojny światowej budowla została uszkodzona, a w 1945 roku, po zajęciu Ostródy przez Armię Czerwoną, zamek spłonął doszczętnie. Odbudowa zamku rozpoczęła się dopiero w 1974 roku i trwała do 1996 roku. Jednak w trakcie rekonstrukcji nie zrealizowano planu odbudowy krużganka w południowym skrzydle. Obecnie zamek pełni funkcję centrum kultury, znajduje się w nim galeria, biblioteka oraz muzeum. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/625 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Zamek w Łańcucie Stajnie i wozownia Stajnie i wozownia Zamek w Łańcucie to jedna z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce, słynąca ze wspaniałych wnętrz i kolekcji pojazdów konnych. Otoczony malowniczym parkiem w stylu angielskim, z licznymi pawilonami, zamek ma bogatą historię architektoniczną i artystyczną. Najstarsze wnętrza, jak Wielka Sień, Sala pod Stropem i Sala pod Zodiakiem, pochodzą z XVII wieku, choć nie przetrwały w oryginalnej formie. Z XVIII wieku pochodzą dzieła włoskiego malarza Vincenzo Brenny oraz polskiego architekta Szymona Bogumiła Zuga, który współpracował z Janem Christianem Kamsetzerem przy projektach takich jak Sala Kolumnowa czy Sypialnia księżnej Marszałkowej. W XIX i XX wieku powstały wnętrza, które zachowały się w prawie niezmienionym stanie, m.in. Biblioteka i Salon Narożny. Zamek szczyci się bogatymi kolekcjami sztuki, które były tworzone przez rody Lubomirskich i Potockich. Zbiory obejmują malarstwo, meble, porcelanę, srebra i tkaniny, z niektórymi eksponatami pochodzącymi jeszcze z XVIII wieku. Stajnie i Wozownia w Łańcucie, będące częścią rezydencji Potockich, tworzą imponujący kompleks zbudowany na przełomie XIX i XX wieku według projektu Amanda Bauque. Stajnie zachowały oryginalne wnętrza, w tym część dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową. Muzeum w Łańcucie posiada dwie kolekcje pojazdów: historyczną po rodzinie Potockich (55 pojazdów) oraz muzealną gromadzoną po II wojnie (blisko 80 pojazdów). Wozownia, z wielką Halą Zaprzęgową i dwiema bocznymi wozowniami, prezentuje luksusowe pojazdy z renomowanych firm oraz kolekcję trofeów egzotycznych. Najcenniejszymi eksponatami są pojazdy po rodzinie Potockich, zachowane w doskonałym stanie, pomimo ich wieku, co czyni tę wozownię wyjątkową na skalę światową. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Załuż Ruiny zamku Sobień Ruiny zamku Sobień Sobień, znany dawniej jako Soban (w 1372 roku) i castro Sobyen (w 1460 roku), to średniowieczny zamek zlokalizowany przy ujściu potoku Adyszów do Sanu, na granicy Pogórza Bukowskiego i Gór Słonnych. Obecnie jest w ruinie, znajdującej się na terenie wsi Manasterzec. Początki warowni strzegącej szlaku wzdłuż doliny Sanu sięgają XIII wieku. Na przełomie XIII i XIV wieku, w czasach księstwa halicko-wołyńskiego, wzniesiono tu murowany zamek, który po raz pierwszy pojawił się w dokumentach jako królewska własność o nazwie Soban. W 1389 roku Władysław Jagiełło nadał ten zamek rycerskiemu rodowi Kmitów. 5 sierpnia 1373 roku Elżbieta Łokietkówna wystawiła na zamku Sobień przywilej dla klasztoru w Starym Sączu. Od 1415 roku posiadłość należała do Piotra Kmity, który w 1417 roku gościł na zamku króla Władysława Jagiełłę wraz z jego nowo poślubioną żoną, Elżbietą z Pileckich Granowską. Według Jana Długosza, król podróżował w 1417 roku ze Lwowa przez Felsztyn i Sobień do Sanoka, gdzie w kościele św. Michała odbył się jego ślub. Po Piotrze Kmicie właścicielem majątku został Jan Kmita. W 1434 roku pojawia się wzmianka o kaplicy zamkowej. Po śmierci Jana Kmity w 1436 roku, jego siostra Małgorzata Kmita Mościsławska odziedziczyła zamek Sobień. W tym samym roku, jej mąż Jan Goły ze Strzałkowa i Goliszewa wystąpił do sądu grodzkiego w Sanoku przeciwko Mikołajowi Kmicie, kasztelanowi przemyskiemu, który siłą zajął dobra należące do jego siostry. Spór trwał do 1441 roku, kiedy to doszło do ugody między Małgorzatą a jej stryjem, Mikołajem z Wiśnicza, kasztelanem przemyskim. Małgorzata, będąc już żoną Mościca z Wielkiego Koźmina, odstąpiła Mikołajowi i jego synom zamek Sobień wraz z należącymi do niego wsiami (Huzele, Myczkowce, Uherce Mineralne, Izdebki i inne). W 1443 roku Jan Kmita przekazał wsie Lesko, Łukawica, Jankowce i inne, leżące pod zamkiem Sobień, Marciszowi. W latach 1456–1457 Stanisław, Mikołaj i Jan Kmitowie, bracia z Wiśnicza, synowie Mikołaja z Sobienia, pozywali Jana Kmitę z Wiśnicza, kasztelana lwowskiego, o siłowe zajęcie należnych im dóbr - zamku Sobień i wsi Łukawica, Lesko, Jankowce. Zamek Sobień został zniszczony w 1474 roku przez wojska węgierskie. W ramach odwetu za zniszczenia dokonane w Górnych Węgrzech przez Pawła Jasieńskiego, Maciej Korwin poprowadził wyprawę na polską Ruś, docierając aż do Nowego Sącza i Jasła. W 1512 roku Węgrzy ponownie zniszczyli zamek. Wkrótce potem Kmitowie przenieśli swoją siedzibę do Leska, a opuszczony zamek zaczął popadać w ruinę. W latach 1518–1519 Sobień i Bóbrka należały do Piotra i Stanisława Kmitów. Piotr Kmita Sobieński (1477-1553), wojewoda krakowski, marszałek wielki koronny i starosta spiski, zapisał w 1541 roku swojej żonie Barbarze, córce Jana Herburta, 5000 złotych na dobrach Sobienia. Po jego śmierci w 1553 roku, Sobień znalazł się w posiadaniu wdowy Barbary Kmity z Herburtów. W 1580 roku Sobień przeszedł na własność rodziny Stadnickich, stając się częścią majątku Stanisława Stadnickiego z Ożomli na Lesku, kasztelana przemyskiego, stryja słynnego Stanisława Stadnickiego. Rodzina Stadnickich była właścicielem Sobienia w latach 1580-1713. 19 września 1880 roku, podczas podróży cesarza Austrii Franciszka Józefa I po Galicji, ruiny zamku zostały ozdobione wielobarwnymi flagami. W nocy z 9 na 10 maja 1946 roku, pod wzgórzem Sobienia rozegrała się jedna z większych potyczek partyzanckich po II wojnie światowej. Pociąg pancerny Panzertriebwagen 16, dowodzony przez kapitana Jarosza, starł się w boju z połączonymi sotniami Bira, Stacha i Chrina, które zaatakowały posterunki SOK na odcinku Załuż – Olszanica. W trakcie prac archeologicznych w 1965 roku, Tadeusz Żurowski odkrył palenisko oraz groty do kuszy, datowane na czas poprzedzający powstanie zamku, czyli sprzed XV wieku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/491 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Trogir Twierdza Kamerlengo Twierdza Kamerlengo Twierdza Kamerlengo to imponująca średniowieczna forteca znajdująca się w chorwackim mieście Trogir, nad Adriatykiem. Została wzniesiona przez Wenecjan w XV wieku (ok. 1420 r.) na miejscu starszej budowli i pełniła funkcję obronną oraz administracyjną. Historia i Architektura: - Budowniczymi twierdzy byli Wenecjanie, którzy w tym czasie kontrolowali Dalmację i potrzebowali solidnych fortyfikacji przeciwko Imperium Osmańskiemu oraz innym potencjalnym wrogom. - Styl architektoniczny to typowa wenecka architektura militarna z epoki gotyku – masywne mury, wieże i wewnętrzny dziedziniec. - Twierdza ma kwadratowy plan z wysokimi murami i czterema narożnymi wieżami. Główna wieża (donżon) służyła zarówno do obrony, jak i jako punkt obserwacyjny. - Połączona była z miejskimi murami Trogiru, co czyniło ją częścią większego systemu obronnego miasta. Współczesne Zastosowanie: Dziś Twierdza Kamerlengo jest jedną z głównych atrakcji turystycznych Trogiru. Odbywają się tu liczne wydarzenia kulturalne, koncerty i spektakle. Z murów fortecy roztacza się wspaniały widok na miasto, port oraz Adriatyk. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/639 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Odrzykoń Zamek Kamieniec Zamek Kamieniec Zamek Kamieniec to ruiny gotyckiej budowli z XIV wieku, rozbudowanej w stylu renesansowym w XVI wieku, znajdujące się na pograniczu Korczyny i Odrzykonia w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim w Polsce. Gotycka budowla wzniesiona na skale na wysokości 452 m n.p.m. charakteryzowała się nieregularną formą, wynikającą z ukształtowania terenu. W czasach Kazimierza Wielkiego zamek pełnił funkcję typowej granicznej twierdzy obronnej. Obecnie część z zachowanym ostrołukowym portalem i wschodnią ścianą z wnęką znana jest jako „wysoki” lub „odrzykoński” zamek. Jego głównym zadaniem była obrona traktu handlowego z Polski na Węgry przez Przełęcz Dukielską. Rozbudowa zamku w kierunku wschodnim, przeprowadzona w 1448 roku, zaowocowała powstaniem „niższego” lub „korczyńskiego” zamku. W tym samym okresie ukończono budowę prostokątnej baszty i fosy otaczającej cały zamek. Wieża zamkowa mieściła zbrojownię i więzienie. Nowo powstały dziedziniec, zwany przedzamczem korczyńskim, był oddzielony murem granicznym od zamku wysokiego z powodu podziału majątku. Kaplica i studnia były wspólne dla obu części zamku. W trakcie rozbudowy zamek został wzbogacony o renesansowe zabudowania. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/622 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry