Wyniki wyszukiwania

Rzeszów - Pałac Lubomirskich Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Załuż Ruiny zamku Sobień Ruiny zamku Sobień Sobień, znany dawniej jako Soban (w 1372 roku) i castro Sobyen (w 1460 roku), to średniowieczny zamek zlokalizowany przy ujściu potoku Adyszów do Sanu, na granicy Pogórza Bukowskiego i Gór Słonnych. Obecnie jest w ruinie, znajdującej się na terenie wsi Manasterzec. Początki warowni strzegącej szlaku wzdłuż doliny Sanu sięgają XIII wieku. Na przełomie XIII i XIV wieku, w czasach księstwa halicko-wołyńskiego, wzniesiono tu murowany zamek, który po raz pierwszy pojawił się w dokumentach jako królewska własność o nazwie Soban. W 1389 roku Władysław Jagiełło nadał ten zamek rycerskiemu rodowi Kmitów. 5 sierpnia 1373 roku Elżbieta Łokietkówna wystawiła na zamku Sobień przywilej dla klasztoru w Starym Sączu. Od 1415 roku posiadłość należała do Piotra Kmity, który w 1417 roku gościł na zamku króla Władysława Jagiełłę wraz z jego nowo poślubioną żoną, Elżbietą z Pileckich Granowską. Według Jana Długosza, król podróżował w 1417 roku ze Lwowa przez Felsztyn i Sobień do Sanoka, gdzie w kościele św. Michała odbył się jego ślub. Po Piotrze Kmicie właścicielem majątku został Jan Kmita. W 1434 roku pojawia się wzmianka o kaplicy zamkowej. Po śmierci Jana Kmity w 1436 roku, jego siostra Małgorzata Kmita Mościsławska odziedziczyła zamek Sobień. W tym samym roku, jej mąż Jan Goły ze Strzałkowa i Goliszewa wystąpił do sądu grodzkiego w Sanoku przeciwko Mikołajowi Kmicie, kasztelanowi przemyskiemu, który siłą zajął dobra należące do jego siostry. Spór trwał do 1441 roku, kiedy to doszło do ugody między Małgorzatą a jej stryjem, Mikołajem z Wiśnicza, kasztelanem przemyskim. Małgorzata, będąc już żoną Mościca z Wielkiego Koźmina, odstąpiła Mikołajowi i jego synom zamek Sobień wraz z należącymi do niego wsiami (Huzele, Myczkowce, Uherce Mineralne, Izdebki i inne). W 1443 roku Jan Kmita przekazał wsie Lesko, Łukawica, Jankowce i inne, leżące pod zamkiem Sobień, Marciszowi. W latach 1456–1457 Stanisław, Mikołaj i Jan Kmitowie, bracia z Wiśnicza, synowie Mikołaja z Sobienia, pozywali Jana Kmitę z Wiśnicza, kasztelana lwowskiego, o siłowe zajęcie należnych im dóbr - zamku Sobień i wsi Łukawica, Lesko, Jankowce. Zamek Sobień został zniszczony w 1474 roku przez wojska węgierskie. W ramach odwetu za zniszczenia dokonane w Górnych Węgrzech przez Pawła Jasieńskiego, Maciej Korwin poprowadził wyprawę na polską Ruś, docierając aż do Nowego Sącza i Jasła. W 1512 roku Węgrzy ponownie zniszczyli zamek. Wkrótce potem Kmitowie przenieśli swoją siedzibę do Leska, a opuszczony zamek zaczął popadać w ruinę. W latach 1518–1519 Sobień i Bóbrka należały do Piotra i Stanisława Kmitów. Piotr Kmita Sobieński (1477-1553), wojewoda krakowski, marszałek wielki koronny i starosta spiski, zapisał w 1541 roku swojej żonie Barbarze, córce Jana Herburta, 5000 złotych na dobrach Sobienia. Po jego śmierci w 1553 roku, Sobień znalazł się w posiadaniu wdowy Barbary Kmity z Herburtów. W 1580 roku Sobień przeszedł na własność rodziny Stadnickich, stając się częścią majątku Stanisława Stadnickiego z Ożomli na Lesku, kasztelana przemyskiego, stryja słynnego Stanisława Stadnickiego. Rodzina Stadnickich była właścicielem Sobienia w latach 1580-1713. 19 września 1880 roku, podczas podróży cesarza Austrii Franciszka Józefa I po Galicji, ruiny zamku zostały ozdobione wielobarwnymi flagami. W nocy z 9 na 10 maja 1946 roku, pod wzgórzem Sobienia rozegrała się jedna z większych potyczek partyzanckich po II wojnie światowej. Pociąg pancerny Panzertriebwagen 16, dowodzony przez kapitana Jarosza, starł się w boju z połączonymi sotniami Bira, Stacha i Chrina, które zaatakowały posterunki SOK na odcinku Załuż – Olszanica. W trakcie prac archeologicznych w 1965 roku, Tadeusz Żurowski odkrył palenisko oraz groty do kuszy, datowane na czas poprzedzający powstanie zamku, czyli sprzed XV wieku. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/491 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +36 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek w Lublinie Na zewnątrz Na zewnątrz Początki zamku sięgają XII wieku, kiedy na wzgórzu wzniesiono drewniano-ziemne grodzisko. W XIII wieku powstała murowana wieża obronno-rezydencjonalna (donżon), stanowiąca najstarszy zachowany element założenia. W XIV wieku, za panowania Kazimierza Wielkiego, wzniesiono dodatkowe mury i gotycki kościół Trójcy Świętej, który pełnił funkcję kaplicy królewskiej. Z fundacji Władysława Jagiełły wnętrza kaplicy ozdobiono bizantyńsko-ruskimi freskami (1418), tworząc unikatowy zabytek sztuki o randze międzynarodowej. Zamek był rezydencją królewską Jagiellonów, a w 1569 roku odbył się tu sejm, na którym podpisano akt Unii Lubelskiej – jednego z najważniejszych wydarzeń w dziejach Polski i Litwy. W kolejnych wiekach zamek popadał w ruinę, ocalały jedynie kaplica i donżon. W latach 1824–1826 na polecenie władz carskich wzniesiono nowy gmach w stylu neogotyku angielskiego, przeznaczony na więzienie. Funkcję tę zamek pełnił aż do 1954 roku. Szczególnie tragiczną rolę odegrał w czasie II wojny światowej, kiedy Niemcy więzili tu i mordowali tysiące osób, głównie członków ruchu oporu. Po wojnie w zamku więziono przeciwników reżimu komunistycznego. Od 1957 roku Zamek Lubelski jest siedzibą Muzeum Lubelskiego, a obecnie Muzeum Narodowego w Lublinie. To miejsce, w którym historia łączy się ze sztuką, a dramatyczne dzieje Polski spotykają się z dziedzictwem kulturowym najwyższej rangi. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +314 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Warszawa - Pałac w Wilanowie Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

Podkarpackie Miasta Miasta Powrót na poprzednią stronę Do góry

Nowy Wiśnicz Zamek w Wiśniczu Zamek w Wiśniczu Powrót na poprzednią stronę Do góry

Warszawa Pałac w Wilanowie Pałac w Wilanowie Powrót na poprzednią stronę Do góry

Pałac w Wilanowie Wnętrza Wnętrza Pałac w Wilanowie – zwany także Wilanowskim Pałacem Królewskim – to jedna z najcenniejszych rezydencji barokowych w Polsce. Zbudowany został w końcu XVII wieku jako letnia rezydencja króla Jana III Sobieskiego. Pałac przetrwał bez większych zniszczeń zabory i wojny, co czyni go wyjątkowym świadectwem dawnej świetności Rzeczypospolitej. Budowę pałacu rozpoczęto w 1677 roku. Projekt architektoniczny opracował Augustyn Wincenty Locci, inspirując się francuskimi i włoskimi wzorcami pałacowymi. Po śmierci Jana III pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli, m.in. należał do rodu Czartoryskich, Lubomirskich i Potockich. W XIX wieku stał się jednym z pierwszych muzeów w Polsce, udostępnionym publiczności przez Stanisława Kostkę Potockiego. Pałac jest doskonałym przykładem połączenia sztuki europejskiego baroku z tradycją polskiego dworu szlacheckiego. Fasada frontowa ma charakter reprezentacyjny, z elementami klasycyzującymi, a skrzydła boczne otaczają dziedziniec w stylu honorowego cour d'honneur. Dekoracje elewacji i wnętrz nawiązują do mitologii, historii Polski oraz glorifikują postać Jana III Sobieskiego jako zwycięskiego wodza i opiekuna sztuk. W pałacu zachowały się oryginalne wnętrza z XVII i XVIII wieku, w tym Galeria Portretowa Sobieskich, sypialnia królowej Marii Kazimiery, Gabinet Chiński i kaplica pałacowa. Ich wystrój łączy style baroku, rokoka i klasycyzmu, a wnętrza wypełniają meble, rzeźby i dzieła sztuki z epoki. Pałac otoczony jest malowniczym parkiem o charakterze barokowym i krajobrazowym, z ogrodami włoskimi, francuskimi i angielskimi. Znajdują się tu pawilony, oranżeria, sztuczne ruiny oraz jezioro Wilanowskie, będące częścią naturalnego założenia wodnego. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, które prezentuje nie tylko historię Jana III Sobieskiego, ale także dzieje kolejnych właścicieli rezydencji oraz rozwój sztuki i kultury polskiej. Regularnie odbywają się tu wystawy czasowe, koncerty, rekonstrukcje historyczne i inne wydarzenia kulturalne. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/646 Pobieranie zdjęć Do góry

Trogir - Katedra św. Wawrzyńca - Twierdza Kamerlengo Obiekty Powrót na poprzednią stronę Do góry

There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

Trogir Katedra św. Wawrzyńca Katedra św. Wawrzyńca Katedra św. Wawrzyńca w Trogirze to jeden z najważniejszych zabytków architektury sakralnej w Chorwacji. Zbudowana na fundamentach wcześniejszego kościoła, powstała głównie w okresie od XII do XV wieku, łącząc w sobie styl romański i gotycki. Słynie przede wszystkim z portalu Radovanova, wyrzeźbionego w 1240 roku, który jest arcydziełem rzeźby średniowiecznej. Portal zdobią sceny biblijne, postaci świętych i symboliczne zwierzęta. Wnętrze katedry charakteryzuje się monumentalnym sklepieniem oraz bogactwem detali artystycznych, takich jak ołtarze, kaplice i rzeźby. Wieża katedry, wznosząca się na wysokość 47 metrów, stanowi znakomity przykład gotycko-renesansowej architektury. Katedra św. Wawrzyńca jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako część starówki Trogiru. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/637 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry

Zamek w Łańcucie Ujeżdżalnia Ujeżdżalnia Zamek w Łańcucie to jedna z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce, słynąca ze wspaniałych wnętrz i kolekcji pojazdów konnych. Otoczony malowniczym parkiem w stylu angielskim, z licznymi pawilonami, zamek ma bogatą historię architektoniczną i artystyczną. Najstarsze wnętrza, jak Wielka Sień, Sala pod Stropem i Sala pod Zodiakiem, pochodzą z XVII wieku, choć nie przetrwały w oryginalnej formie. Z XVIII wieku pochodzą dzieła włoskiego malarza Vincenzo Brenny oraz polskiego architekta Szymona Bogumiła Zuga, który współpracował z Janem Christianem Kamsetzerem przy projektach takich jak Sala Kolumnowa czy Sypialnia księżnej Marszałkowej. W XIX i XX wieku powstały wnętrza, które zachowały się w prawie niezmienionym stanie, m.in. Biblioteka i Salon Narożny. Zamek szczyci się bogatymi kolekcjami sztuki, które były tworzone przez rody Lubomirskich i Potockich. Zbiory obejmują malarstwo, meble, porcelanę, srebra i tkaniny, z niektórymi eksponatami pochodzącymi jeszcze z XVIII wieku. Stajnie i Wozownia w Łańcucie, będące częścią rezydencji Potockich, tworzą imponujący kompleks zbudowany na przełomie XIX i XX wieku według projektu Amanda Bauque. Stajnie zachowały oryginalne wnętrza, w tym część dla koni wierzchowych oraz Szorownię Galową. Muzeum w Łańcucie posiada dwie kolekcje pojazdów: historyczną po rodzinie Potockich (55 pojazdów) oraz muzealną gromadzoną po II wojnie (blisko 80 pojazdów). Wozownia, z wielką Halą Zaprzęgową i dwiema bocznymi wozowniami, prezentuje luksusowe pojazdy z renomowanych firm oraz kolekcję trofeów egzotycznych. Najcenniejszymi eksponatami są pojazdy po rodzinie Potockich, zachowane w doskonałym stanie, pomimo ich wieku, co czyni tę wozownię wyjątkową na skalę światową. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 pobieranie zdjęć powrót na poprzednią stronę do góry