Wyniki wyszukiwania

Zamek w Lublinie Na zewnątrz Na zewnątrz Początki zamku sięgają XII wieku, kiedy na wzgórzu wzniesiono drewniano-ziemne grodzisko. W XIII wieku powstała murowana wieża obronno-rezydencjonalna (donżon), stanowiąca najstarszy zachowany element założenia. W XIV wieku, za panowania Kazimierza Wielkiego, wzniesiono dodatkowe mury i gotycki kościół Trójcy Świętej, który pełnił funkcję kaplicy królewskiej. Z fundacji Władysława Jagiełły wnętrza kaplicy ozdobiono bizantyńsko-ruskimi freskami (1418), tworząc unikatowy zabytek sztuki o randze międzynarodowej. Zamek był rezydencją królewską Jagiellonów, a w 1569 roku odbył się tu sejm, na którym podpisano akt Unii Lubelskiej – jednego z najważniejszych wydarzeń w dziejach Polski i Litwy. W kolejnych wiekach zamek popadał w ruinę, ocalały jedynie kaplica i donżon. W latach 1824–1826 na polecenie władz carskich wzniesiono nowy gmach w stylu neogotyku angielskiego, przeznaczony na więzienie. Funkcję tę zamek pełnił aż do 1954 roku. Szczególnie tragiczną rolę odegrał w czasie II wojny światowej, kiedy Niemcy więzili tu i mordowali tysiące osób, głównie członków ruchu oporu. Po wojnie w zamku więziono przeciwników reżimu komunistycznego. Od 1957 roku Zamek Lubelski jest siedzibą Muzeum Lubelskiego, a obecnie Muzeum Narodowego w Lublinie. To miejsce, w którym historia łączy się ze sztuką, a dramatyczne dzieje Polski spotykają się z dziedzictwem kulturowym najwyższej rangi. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/656 Do góry

Zamek w Łańcucie Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Pochodzą one z lat 40-tych XVII w. ale niestety żadne nie przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie. Stosunkowo liczną grupę stanowią wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze ozdobione zostały na pocz. lat 80 przez włoskiego malarza Vincenzo Brennę. Należą do nich: Apartament Brennowski na parterze, Pokój Pompejański na II piętrze oraz Apartament Chiński na I piętrze z zachowaną pierwotną polichromią pod późniejszymi o dwadzieścia lat dekoracjami. Z 2 poł. lat 80 XVIII w. pochodzi kilka wnętrz zaprojektowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Apartament Turecki, Sala Kolumnowa oraz wspólne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżnej Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Galeria Rzeźb. Najbardziej reprezentacyjne komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według projektów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele interesujących wnętrz, z których większość przetrwała do obecnych czasów w prawie niezmienionej formie. Do najciekawszych należą m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą oraz liczne pokoje kąpielowe. We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/490 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +203 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Zamek Kliczków Na zewnątrz Na zewnątrz Zamek Kliczków to niezwykła rezydencja o wielowiekowej historii, położona malowniczo wśród Borów Dolnośląskich nad rzeką Kwisą. Jego początki sięgają roku 1297, kiedy to został wzniesiony z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego jako ufortyfikowana strażnica graniczna. Miał pełnić funkcję obronną, chroniąc księstwo przed zagrożeniem ze strony Łużyc. Wczesnogotycka budowla, wzniesiona na planie nieregularnym, była pierwotnie przystosowana do realiów militarnych późnego średniowiecza – otoczona fosą, z masywnymi murami i wieżą strażniczą. W 1391 roku zamek przeszedł w ręce śląskiego rodu von Rechenbergów, który władał nim niemal przez trzy stulecia. W tym okresie zamek był stopniowo przekształcany w reprezentacyjną siedzibę rycerską. W XVI wieku, w epoce renesansu, dokonano gruntownej przebudowy. Powstały wówczas charakterystyczne krużganki, dekoracyjne szczyty oraz arkadowe galerie, które wprowadziły do surowej bryły elementy lekkości i wyrafinowania. Zamek utracił swoją pierwotną funkcję militarną na rzecz wygody i estetyki, co odpowiadało nowym trendom architektonicznym tamtego czasu. Kolejna ważna faza rozwoju przypada na XIX wiek, kiedy to rezydencja została zmodernizowana i rozbudowana w stylu neogotyckim i manierycznym, zgodnie z ówczesną modą na stylizację historyczną. W tym okresie wzniesiono wieże, ryzality, wykusze i ostrołukowe portale, które nawiązywały do średniowiecza, choć miały już wyłącznie funkcję dekoracyjną. Zamek zyskał romantyczny charakter – zbliżony do angielskich rezydencji typu "castle style" – a otaczający go park przekształcono w malowniczy ogród krajobrazowy w stylu angielskim. Wnętrza zamku również zostały zmodernizowane: pojawiły się boazerie, sztukaterie, marmurowe kominki i reprezentacyjne klatki schodowe. W 1906 roku w zamku gościł cesarz Wilhelm II, co potwierdzało jego wysoką pozycję na mapie prestiżowych rezydencji arystokratycznych tej części Europy. Po II wojnie światowej zamek, opuszczony i zdewastowany, stopniowo popadał w ruinę. W okresie PRL był wykorzystywany w sposób nieadekwatny do swojej wartości zabytkowej, co przyczyniło się do dalszej degradacji. Dopiero w latach 90. XX wieku rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie i restauratorskie, które przywróciły mu dawny blask. Od 1999 roku Zamek Kliczków pełni funkcję luksusowego hotelu, centrum konferencyjnego i muzeum, stając się jednocześnie ważnym punktem na turystycznej mapie Dolnego Śląska. Dziś Zamek Kliczków stanowi niezwykły przykład wielowarstwowej architektury, która ewoluowała na przestrzeni siedmiu stuleci – od surowej gotyckiej warowni, przez renesansową rezydencję, aż po neogotycki pałac romantyczny. Jego bryła i detale architektoniczne opowiadają historię przemian stylowych i funkcjonalnych, a jednocześnie są świadectwem burzliwych dziejów Śląska i zmieniających się gustów europejskiej arystokracji. Wydruk, oprawa prac, pliki zdjęć: castlespalaces.picsell.eu/gallery/644 Pobieranie zdjęć Powrót na poprzednią stronę +178 zdjęć dostępne w subskrypcji Do góry

Kliknij w obrazek aby przejść do głównego artykułu Zamek w Rzemieniu, położony w dolinie Wisłoka na Podkarpaciu, to jedna z najcenniejszych zachowanych warowni obronno-mieszkalnych regionu. Jego początki sięgają XIV wieku, kiedy komes Rafał z Tarnowa wzniósł tu gotyckie założenie o charakterze obronnym. Na przestrzeni wieków zamek wielokrotnie przebudowywano, wzbogacając jego formę o elementy renesansowe oraz późniejsze neogotyckie dodatki z XIX i XX wieku. W XVII stuleciu obiekt wyposażono w system bastionowych fortyfikacji, co uczyniło go...

Kliknij w obrazek aby przejść do głównego artykułu Zamek w Wiśniczu jest jednym z najważniejszych i najbardziej monumentalnych przykładów nowożytnej architektury rezydencjonalno-obronnej w Polsce. Jego bryła, widoczna z daleka ponad doliną, została zaprojektowana tak, aby jednocześnie demonstrować potęgę właściciela i zapewniać realną ochronę w czasach częstych konfliktów zbrojnych. Najstarsza warownia powstała tu w XIV wieku, jednak kluczowym momentem w historii zamku była jego gruntowna przebudowa w pierwszej połowie XVII wieku...

Kliknij w obrazek aby przejść do głównego artykułu Pałac Lubomirskich w Rzeszowie to jedna z najważniejszych i najbardziej reprezentacyjnych rezydencji magnackich na Podkarpaciu. Jego początki sięgają XVII wieku, kiedy ród Lubomirskich — jedna z najpotężniejszych rodzin Rzeczypospolitej — rozpoczął budowę swojej miejskiej siedziby. Pałac wielokrotnie przebudowywano, stopniowo nadając mu formę okazałego założenia barokowo-klasycystycznego, które podkreślało rangę właścicieli oraz ich wpływ na rozwój regionu. Kompleks wyróżnia się symetryczną...