Kaplica zamkowa w Nowym Wiśniczu stanowi ważny element rezydencji magnackiej związanej z rodem Lubomirskich i jest integralną częścią zespołu architektonicznego, jakim jest Zamek w Nowym Wiśniczu. Powstała w pierwszej połowie XVII wieku, w okresie intensywnej rozbudowy zamku prowadzonej przez Stanisława Lubomirskiego, kiedy warownia zyskała swój reprezentacyjny, nowożytny charakter.

Kaplica została dobudowana do wschodniego skrzydła zamku i zaprojektowana jako prywatne miejsce kultu właścicieli rezydencji. Jej forma architektoniczna jest wyraźnie barokowa, co odróżnia ją od starszych, renesansowych partii zamku. Z zewnątrz wyróżnia się kopułą zwieńczoną latarnią, która podkreśla sakralną funkcję budowli i jednocześnie wzbogaca sylwetę całego założenia zamkowego.

Wnętrze kaplicy ma charakter jednoprzestrzenny i było przeznaczone wyłącznie dla domowników oraz zaproszonych gości. Zachowane elementy wystroju wskazują na pierwotnie bogatą dekorację, odpowiadającą randze fundatorów. Kaplica pełniła nie tylko funkcję liturgiczną, ale również reprezentacyjną, wpisując się w barokową ideę rezydencji jako miejsca łączącego władzę świecką z religijnym prestiżem rodu.

Pod kaplicą znajduje się krypta grobowa Lubomirskich, przeznaczona na pochówki członków rodziny. Krypta ta była ważnym elementem programu ideowego całego założenia, podkreślając ciągłość rodu i jego aspiracje. Obecność krypty sprawia, że kaplica pełniła również funkcję mauzoleum rodowego.

Dziś kaplica wraz z kryptą jest udostępniona do zwiedzania w ramach trasy muzealnej i stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych oraz symbolicznych fragmentów zamku, ściśle związanych z jego barokową przebudową i historią właścicieli.